Στο νήπιο με στυλό

«Λαϊκό» Σαν έφτασε η ώρα του ο πατέρας θέλω είπε να πεθάνω στο κρεβάτι μου. Εύλογη επιθυμία μετά από μια βδομάδα στο Λαϊκό – εμείς ούτε στους ξένους δεν ανοίγαμε το ράντζο. Τον έντυσα τον πόδεσα καλά ο διάδρομος κόντευε να φέξει. Μπήκαμε στο ταξί γρήγορα είπα Παπατσώνη 12. Το άκουσε ο πατέρας άρχισε να κλαίει η διεύθυνση ήταν του σπιτιού της Καλαμάτας. Τι έπαθες πάντα εκεί δεν μένουμε είπα εγώ ας είχε πέσει στους σεισμούς του ογδόντα έξι. Κοίταξε έξω τη Δαμάρεως τον Ισθμό – ναι εκεί πάντα.