Στους φίλους μιας άλλης χαράς

Ο Γιώργος Σαραντάρης, ο αδικοχαμένος ποιητής της γενιάς του ’30, από τις αλλεπάλληλες κακουχίες του Αλβανικού Μετώπου, παραμένει ένας απ’ τους πιο ζωντανούς και γοητευτικούς ποιητές του 20ού αιώνα. Η συλλογή του “Στους φίλους μιας άλλης χαράς” που έκανε να δακρύσει ο G. Ungaretti, ξαναβλέπει το φως της δημοσιότητας, στη σειρά “Αιώνια Ποίηση” των εκδόσεων Ιωλκός έτσι ακριβώς όπως την πρωτοέδωσε στην κυκλοφορία ο ποιητής. Η εικονογράφηση της έκδοσης είναι της Πανδώρας Γιαμαλίδου, η επιμέλεια του Γιάννη Κορίδη και ο σχεδιασμός εξωφύλλου του Δημήτρη Κουρκούτη. Η σειρά “Αιώνια Ποίηση” των εκδόσεων Ιωλκός φιλοδοξεί να προσφέρει στον αναγνώστη τη χαρά της αληθινής ποίησης. Δε μπορώ να βρω πια τί θέλει να πει ποίηση. Μου διαφεύγει. Το ήξερα, αλλά τώρα μου διαφεύγει. Αν κάποιος με ρωτήσει αυτή τη στιγμή θα ντροπιαστώ. Γιατί εξακολουθώ να είμαι ενδόμυχα βέβαιος, πώς η ποίηση είναι μια ουσία απαράλλαχτα, όπως και η ζωή. Και κρύβω, κρύβομαι, κάτι κρύβω, από κάποιον κρύβομαι. Σα ν’ αρχίζω να γίνομαι τρελλός και να ντρέπομαι. Αλλά η ποίηση; Κάποιος θα σταθεί ικανός να πει στους άλλους, όχι σ’ εμένα, πού, αν και το ξέρω, φεύγω, τί είναι ποίηση! (Άλλη η γλώσσα της φιλοσοφίας, άλλη εκείνη της ποίησης; Άλλη· κι ας νοιώσει οποίος μπορεί, με όποιο τρόπο, την αλήθεια του ανθρώπου!) 3.11.1938.