Συνομιλία των γλάρων με τα κύματα

Το απέραντο της θάλασσας πώς να τ’ αγκαλιάσω; Μήτε στ’ όνειρο, μήτε στη φαντασία φθάνω· μόν’ ένιωθα να χάνομαι στα κρύα κύματά της.