Τα φαντάσματα της ελευθερίας

ΤΟ ΚΑΤΟΠΙΝΟ ΜΟΥ ΟΠΛΟ Στα μάτια των πνιγμένων τα καράβια είναι μια νοσταλγία ατέλειωτη – θάλασσα η φωνή σου δε μου κάνει. Αηδόνια δεν ακούω. Για σε μικρέ βοριά θα το σκεφτώ πολύ άλλη φορά αν ξενυχτήσω κάτω από τα δέντρα σου. Στέκομαι απέναντί σου (ονειρεύομαι, ξυπνώ, συναλλάσσομαι για το καλό, πονώ και θλίβομαι μαζί σου) να βρω λοιπόν δεν είναι διόλου δύσκολο ποια ώρα της φωνής σου μού ταιριάζει. (Προς το παρόν η ποίηση είναι ψυχή). Μαυροβούνι, 1963