Τα οστά της μνήμης

Η ΒΡΟΧΗ Δε θα μοιράσω τη βροχή στις σταγόνες της, θα την δεχτώ όπως έρχεται. Ανοίγεις το παράθυρο, απλώνεις το χέρι. Η αίσθηση πάνω στο δέρμα ήχος μαζί και μυρωδιά. Τι απρόσμενο δώρο. Κλείνεις τα μάτια να γευτείς την ευτυχία της ολοζώντανης δόνησης. Ολόκληρη είναι. Ολόκληροι είμαστε. Έτσι θα δεχτώ και τη ζωή.