Τα ποιήματα 1955-1973

Τ΄είν’ αυτά, τα μαύρα περιστέρια που στα χέρια κρατάς, Κασσάνδρα; Ποια θυσία τοιμάζεις περίεργη, ανήκουστη; Θα γίνουν κοράκια τα πένθιμα τούτα πουλιά και θα σου ξεσχίσουν σε λίγο τα σωθικά σου, τα βλέμματα. Διώξ’ τα να φύγουν απ’ την αγκαλιά σου, διώξ’ τα να φύγουν μακρυά. Τίποτα καλό, χαρούμενο δεν προμηνούν στην ανήσυχη τόσο ψυχή μας. Σπρώξ’ τα από πάνω σου, κόρη του βασιληά, να μη σκαλώνουν απάνω σου, τ΄άγρια μαύρα πουλιά. Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1974