Θαλασσινή κερκόπορτα

Οι ποιητές ….κελαρυστά πουλιά μιας σβησμένης Άνοιξης. Γαργαριστό νερό σε σκοτεινό πηγάδι φύλλα αειθαλή στη νεκρή φύση περιστέρια αγάπης κόντρα στο βοριά λέξεις άλικες σε γκρίζες πέτρες σμιλεμένες στεφάνια δάφνης πάνω σε μαρμάρινα μνήματα κόκκινες ανεμώνες σε βράχια απρόσιτα. Δεν ξεχνούν. Δεν λησμονούν. Προσμένουν. Παλεύουν με γιγαντιαία κύματα που ξεπηδούν μέσα στις τσιμεντένιες πολιτείες καθρεφτίζοντας μέρες ουράνιες ζωγραφισμένες με παιδικά χαμόγελα. Πονούν, θρηνούν και γελούν ξανά…