Το ατμοκίνητο σπίτι

… Πρόκειται για την περιπέτεια μιας ομάδας Βρετανών στη βόρεια Ινδία, που ταξιδεύουν σε τροχόσπιτα, τα οποία σέρνει ένας ατμοκίνητος μηχανικός ελέφαντας. Η ιστορία διαδραματίζεται την εποχή αμέσως μετά την πρώτη ινδική επανάσταση για ανεξαρτησία, το 1857, ενάντια στη βρετανική επικυριαρχία, μια επανάσταση που καταπνίγηκε στο αίμα, ενώ η βαρβαρότητα χαρακτήρισε και τις δύο πλευρές αφήνοντας ανοικτές πληγές και στα δύο στρατόπεδα. Στην ιστορία εμφανίζεται και μια ιστορική φιγούρα, ο αρχηγός των επαναστατημένων Νανά Σαχίμπ, ένας ήρωας στα μάτια των περισσότερων Ινδών, αλλά στα μάτια των Βρετανών δεν ήταν παρά ένας στυγνός εγκληματίας Σύμφωνα με τα ιστορικά δεδομένα, ο Νανά Σαχίμπ εξαφανίστηκε μετά την επανάσταση και η μοίρα του δεν έγινε ποτέ γνωστή. Οπότε η ιστορία που αναφέρει ο Βερν για το τέλος του αρχηγού των επαναστατών είναι εντελώς φανταστική… Δεν είδα ποτέ ανθρώπους τόσο ξαφνιασμένους, όσο τους περαστικούς που είχαν σταματήσει εκείνο το πρωινό της 6ης Μαΐου στο μεγάλο δρόμο που συνδέει την Καλκούτα με το Σαντερναγκάρ: άντρες, γυναίκες, παιδιά, τόσο Ινδοί όσο και Άγγλοι, φανέρωναν τα αδιάψευστα σημάδια της έκπληξής τους. Και, μα την πίστη μου, ένα τόσο βαθύ συναίσθημα έκπληξης ήταν ολωσδιόλου φυσικό. Με την ανατολή του ήλιου, σ’ ένα από τα τελευταία προάστια της πρωτεύουσας των Ινδιών και ανάμεσα σε δύο πυκνές σειρές περίεργων, ξεπρόβαλε ένα παράξενο σύνολο – αν βέβαια μπορεί κανείς να δώσει αυτό το όνομα στην εκπληκτική εκείνη “συσκευή” που ανηφόριζε πλάι στην όχθη του Χούγκλι. Επικεφαλής αυτού του συνόλου και σαν μοναδικός του κινητήρας, ένας γιγάντιος ελέφαντας, ύψους είκοσι ποδών, μήκους τριάντα και ανάλογου πλάτους, προχωρούσε ήρεμα με τον πιο μυστηριώδη τρόπο. Η προβοσκίδα του, με την άκρη της στον αέρα, ήταν αρκετά κυρτή, ίδιο πελώριο κέρας αφθονίας. Οι χαβλιόδοντές του, επιχρυσωμένοι, πετάγονταν έξω από την πελώρια σιαγόνα του σαν απειλητικά δρεπάνια. Το βαθυπράσινο σώμα του, περίεργα διάστιχο, ήταν σκεπασμένο…