Των υδάτων του ουρανού

«Η σημαντικότερη γυναίκα της ζωής σου είναι η φαντασία σου, Γιώργη. Ασ` τη να σου δείξει τον δρόμο». Ένας ομογενής συγγραφέας ιστοριών τρόμου, βρίσκει τη χαμένη του έμπνευση επιστρέφοντας κάθε χρόνο στον τόπο καταγωγής του, ένα απομονωμένο χωριό της βόρειας Χίου. Όμως η φετινή παραμονή του εκεί, θα γίνει καταλύτης για να ξεδιπλωθούν τρομακτικές αποκαλύψεις και για να τεθούν σε κίνηση εξελίξεις επικίνδυνες για τη ζωή του και όχι μόνο… Πρόλογος Τα όνειρά του για εκείνη δεν έχουν χρώμα. Από τον ανεξήγητο φωσφορισμό που σαβανώνει το σώμα του, βλασταίνουν αμέτρητες σκιές που μετατρέπουν το οπτικό του πεδίο σε πανόραμα παραισθητικού μετεικάσματος. Γύρω του απλώνεται παγωμένο σκοτάδι και μέσα του αυτός παρασύρεται και δεν γνωρίζει, ούτε ενδιαφέρεται να μάθει, αν η άβυσσος που τον τυλίγει ανήκει σε άγνωστα νερά, ή στα βάθη του διαστήματος. Μέσα στον ζόφο προβάλλει εκείνη, το χρυσάφι των μαλλιών της μετουσιώνεται σε οργανικό φωτοστέφανο, που χορεύει παλλόμενο γύρω από το πρόσωπό της. Τα χείλη τους συναντιούνται σε ένα φιλί πρωταρχικό, σαν συνθήκη δημιουργίας του σύμπαντος. Τα κορμιά τους ενώνονται και παραδέρνουν σε κοσμικά ρεύματα που διέπουν την αχανή αιωνιότητα. Και αν υπάρχει μόνο ένα θραύσμα σκέψης που ρυτιδώνει στιγμιαία την ευδαιμονική αχλή που τον τυλίγει, είναι η συνειδητοποίηση της απεγνωσμένης επιθυμίας του να χαθεί, να διαχυθεί η ουσία της ύπαρξής του μέσα της και μαζί, σαν ένα, να πλεύσουν και να εκμηδενιστούν στο άνοο και πάνσοφο άπειρο, που περιμένει -και μυστικά εγκυμονεί- μια θρυαλλίδα αλλαγής. Και ύστερα, κάθε φορά, ξυπνάει στο κρεβάτι μόνος, ανάμεσα σε ανάκατα σκεπάσματα. Και, όπως πάντα, αφουγκράζεται μια παρουσία που δεν είναι εκεί και φαντάζεται το άρωμά της να πλανιέται στο σκοτάδι και να χαϊδεύει τους άψυχους χώρους ενός σπιτιού που εκείνη δεν επισκέφτηκε ποτέ…