Του Υιού και του Αγίου

(Σκοτάδι. Ερχόμενο σταδιακά το φως μας αποκαλύπτει μια παραλία. Ο ήλιος μόλις έχει δύσει. Βραδιάζει. Πανσέληνος. Η πανσέληνος κάνει ορατά τα αόρατα. Είμαστε σχεδόν εκεί που σκάει το κύμα. Ακούμε την θάλασσα, τον παφλασμό των κυμάτων της. Ο ΘΩΜΑΣ, ένας ώριμος άντρας, σοβαρός και γοητευτικός, ντυμένος στα μαύρα, έρχεται στην παραλία, (στην σκηνή – κατά προτίμηση μέσα από την πλατεία.) Φτάνει με το σακίδιό του, μαύρο και αυτό. Σε όλα του είναι φανερή η επιλογή (;) του μαύρου… Η πρόθεσή του, κατά πάσα πιθανότητα, είναι ένα νυχτερινό μπάνιο. Μετά από λίγο, ελάχιστο, τον ακολουθεί, βουβά και αφοσιωμένα κατά πως λέει κι ο ποιητής, ένας όμορφος άντρας, ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ, με φωτεινά άσπρα ρούχα. Ακόμα και το σακίδιό του είναι άσπρο. Πολύ γοητευτικός και άμα τη εμφανίσει πολύ αγαπητός. Είναι φορέας του λευκού και του φωτός. Μικρότερος του ΘΩΜΑ, κάπου πέντε με δέκα χρόνια. Μοιάζουν πολύ. Θα έλεγες πως είναι αδέλφια. Μόνο που ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ έχει την αλαφράδα και την χαρά των καλών ανθρώπων -ή των αγγέλων- και ένα γέλιο που τον καθιστά όχι μόνο ακαταμάχητο αλλά και μεγάλο «θεραπευτή»… Ναι, δεν έχεις αμφιβολία… Είναι μαζί, ανεξάρτητα αν δεν μιλά ο ένας στον άλλον. Έχουν έρθει μαζί, να κάνουν μαζί ένα νυχτερινό μπάνιο. Κοιτούν ο ένας τον άλλον, διακριτικά. Ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ, όμως, απομακρύνεται προς τα δεξιά… Φεύγει από το οπτικό μας πεδίο. Προτιμά να κολυμπήσει λίγο πιο κει… Ίσως για να αφήσει τον ΘΩΜΑ λίγο μόνο του… Από την κοντινή ψαροταβέρνα ακούγεται διακριτικά, μόνο με ενορχήστρωση, χωρίς λόγια, το ζεϊμπέκικο «σαν τον αϊτό είχα φτερά…» που αναλογεί θαρρείς στο εσωτερικό τοπίο του ήρωα… Ο ΘΩΜΑΣ μένει μόνος… Κοιτά την θάλασσα… Μετά σκοτάδι.)