Ελευθερία Παραγιουδάκη (Λυκαία Ιεροφίλη)

«Μεγάλωσα στον κήπο του πατέρα μου, στο Δάσος Χαϊδαρίου, όπου είναι το «χωριό» μου από το 1963, όταν ήταν ακόμα αραιοκατοικημένο και παραδείσιο. Το κτήμα της οικογένειας έγινε από τα πρώτα μου βήματα, « ο κήπος της Εδέμ», τράφηκα από τ΄αρώματα, τις γεύσεις και τη γη του. Σ΄αυτή την άκρη της Αθήνας μεγάλωσα, εκπαιδεύτηκα, ερωτεύτηκα, έγινα μητέρα και δημιουργός. Με τεράστια ευγνωμοσύνη στα χώματα που μ΄ανάθρεψαν και είδε το φώς ο μονογενής μου, στον οποίον είναι αφιερωμένο το πρώτο μου «λογοτεχνικό παιδί», σας το παραδίνω. Θέλω να ευχαριστήσω το γιό μου Χρήστο, που υπήρξε το μεγαλύτερο κίνητρό μου για ζωή. Τον «Δάσκαλο» της ζωής μου, Αντώνη Πάρδο, που από το γυμνάσιο ακόμα, αναγνώρισε την ποίηση μέσα μου, όταν εγώ δεν ήξερα καν πια είμαι. Τον φίλο και συνοδοιπόρο στην ανίχνευση του λόγου, Νίκο Περδίκη, που εμψύχωσε, επιμελήθηκε και έγραψε το εισαγωγικό σημείωμα. Την εικαστικό Ελευθερία Εμμανουήλ, που μου εμπιστεύθηκε το έργο της, κι έντυσε όμορφα με εικόνα τον λόγο μου. Όλους όσοι βρέθηκαν στον δρόμο μου μέχρι σήμερα και συμπορευτήκαμε στην αναζήτηση της προσωπικής μας φιλοσοφικής λίθου. Τέλος τον άνθρωπο που πυροδότησε την πένα μου, τον αγαπημένο μου Βασίλη …Ας αναπαύεται εν ειρήνη…»
Λυκαία Ιεροφίλη