Ελευθερία Σταυράκη

Ελληνες λογοτέχνες
Η Ελευθερία Σταυράκη γεννήθηκε στο Βόλο.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως φιλόλογος σε σχολεία της Δυτικής Αττικής. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια δημιουργικής γραφής και ποίησης χαϊκού. Επίσης έχει επιμορφωθεί σε θέματα ιστορίας της τέχνης και εικαστικής θεραπείας. Η καταγωγή της από τη Ρεντίνα Καρδίτσας την ώθησε στη μελέτη τής τοπικής ιστορίας της περιοχής. Μαζί με τον Φώτη Κρικζώνη έχει εκδώσει το βιβλίο “Ο ιστορικός Δήμος Ρεντίνας: Οδοιπορικό στο χρόνο” (2008). Η “Ιθαγένεια” είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

Ιθαγένεια – Ελευθερία Σταυράκη




Η ιθαγένεια ένα στοιχείο ταυτότητας συνδεδεμένο με τον τόπο. Αλλά και η ιθαγένεια της ψυχής, απόκτημα των ταξιδιών εντός και εκτός των συνόρων της. Είτε ως αποτέλεσμα τυχαιότητας η ιθαγένεια – “Εξ αίματος” – είτε, κυρίως, των επιλογών μας – “Εξ αγχιστείας” – γίνεται αντικείμενο της αναζήτησης στις δύο ομώνυμες ενότητες του βιβλίου της Ελευθερίας Σταυράκη, καταλήγοντας στην ανασύνθεση του εαυτού. Γιατί, εντέλει, γινόμαστε – συνειδητά η μη – σελίδες του ταξιδιού που επιλέγουμε να ζήσουμε.

Μαζί τους έμαθα
να ταξιδεύω στα θολά νερά
λυγίζοντας τα ρεύματα κουπιά
Ν’ ακολουθήσω μου ’λεγαν
το πλοίο καθώς έφευγε
γεμάτο κωπηλάτες

Έχτισα το ταξίδι μου στη θάλασσα
– μοναδική περιουσία –
κι απόμεινα χωρίς πατρίδα

Ποίηση, Απόπειρα, 2016, 63 σελ.

Modus Vivendi – Ελευθερία Σταυράκη




Αν μπορούσα να διαλέξω
-εκ των υστέρων-
ακόμη θα ονειρευόμουν
στο κορμί του σκουληκιού,
αναβάλλοντας το ξύπνημα της πεταλούδας.
Γιατί μπορώ ν’ αντέξω
το αδηφάγο βλέμμα των περαστικών,
που με κρατούν αιχμάλωτη
στη φτωχική τους συλλογή των αναμνήσεων…

«Η βαλίτσα»
Μάζεψε στις αποσκευές του ό,τι πολυτιμότερο είχε, μία γλάστρα γέρικη που κόντευε να ξεραθεί, μία παρτίδα σκάκι στημένη στη μέση μιας φιλίας που βρήκε άδοξο τέλος – αλλά φιλοδοξούσε πάντοτε να την τελειώσει – ένα βιβλίο που μάσαγε τα λόγια του ακόμη, το ξεχνούσε το βαριόταν, το μισούσε, το ξανάπιανε, λυπότανε να το αφήσει πίσω, ένα φρούτο για το δρόμο, μία πέτρα της αυλής -έσπαγε το κεφάλι του μ’ αυτή μικρός τις Κυριακές να βρίσκει τρόπους να μην πεθάνει από ανία- πήρε κι ένα ξεφούσκωτο μπαλόνι που άναβε τις νύχτες, για να μη φοβάται. Μέτρησε τα υπάρχοντά του, ανάμεσά τους καταχώνιασε σκέψεις παυσίπονες, φόβους χρήσιμους για το ταξίδι, συνήθειες για να στολίσει τους άδειους τοίχους των πρώτων ημερών με οικειότητα.
Η βαλίτσα του έγινε ασήκωτη. Όπως συνήθως. Έπρεπε κάτι να πετάξει, κάτι να πεθάνει, να τελειώσει, κάτι απ’ όλα ή όλα. Ή να αναβάλει, πάλι, το ταξίδι.
Eικονογράφηση: Τάσος Παπαηλιού

Ποίηση, Παρουσία, 2018, 82 σελ.

Ποίηση
Ιθαγένεια (2016), Απόπειρα
Modus Vivendi (2018), Παρουσία

Πηγές: Biblionet, Απόπειρα, Παρουσία

22 views.