Από: Για τη θάλασσα

… ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΣΟΥ
Ωραιότατη με την πλήρη εμορφιά! Πολύμορφη, στιλπνή και τόσο βαθειά. Θάλασσα πλατειά,
χρυσοπάρυφη, ρόδινη και μαβιά,
ιώδης και χρυσοπόρφυρη.

Τα νερά σου διάφανα και πυκνά,
φαιά ή διαυγή λάμπουν
κι’ άλλοτε πηχτά φαίνονται και πότε
διαφορετικά, μένοντας ίδια,
Κι’ είσαι συ απειράριθμη κυμαινόμενη,
είσαι συ γοητεύουσα, μαγική,
ψιθυρίζουσα μυστικά κινουμένη,
απατηλή επιφάνεια ησυχάζουσα
και η μαινομένη, εσύ, έξαφνα,
πρασινωπή, αφρίζουσα εξεγειρομένη
συσπάσαι οργισμένη, τινάζεσαι,
η ορμή σου ηχηρή ηχηρότατη,
συστρεφομένη αναδίνεις τ’ αμέτρητα κύματα
και πότε
ήμερη εσύ λαμπρότατη,
γαληνεμένη, φωτεινή κοιμωμένη,
της γης αγκάλη ερωτική,
τ’ ουρανού γαλανή ερωμένη.