Βιογραφικό
Η Καλλιόπη Αναστασάκη ζει στην Τήνο με την οικογένειά της.
Εργάστηκε και συνταξιοδοτήθηκε από τον Δημόσιο φορέα, με σπουδές στη γαλλική γλώσσα, στον Ελληνικό Πολιτισμό (Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο), καθώς και με μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων του ίδιου Πανεπιστημίου και στη Δημιουργική Γραφή (Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας). Ασχολείται με τη συγγραφή κι αφήγηση παραμυθιού καθώς και με τη διδακτική χρήση του σε παιδιά, ως μέσου ενίσχυσης της φαντασίας και του λόγου τους. Έχει εκτεθεί συγγραφικά, πρώτη φορά συμμετέχοντας στη συλλογική έκδοση «Ένα βιβλίο ποίησης» (Εκδόσεις Γαβριηλίδης), στις συλλογές διηγημάτων «Οδός δημιουργικής γραφής 2» (Εκδόσεις Οσελότος) και «Ανθολόγιο διηγήματος» (Εκδόσεις Γραφομηχανή). Δημοσιεύει κείμενά της, παράλληλα, σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά λογοτεχνίας. Το βιβλίο της “Με πέδικλα” αποτελεί την πρώτη μυθιστορηματική της πρόταση.
«Γεννήθηκα στην Ερμούπολη της Σύρου. Τα παιδικά μου χρόνια περιπλανήθηκα πολύ, εξ ανάγκης, μ’ εφηβικό σταθμό την πρωτεύουσα και σημερινή επιλογή το νησί της Τήνου. Έχω γεννήσει δύο παιδιά και προσπαθώ να μεγαλώνω μαζί τους κάθε μέρα. Από μικρή κουβάλαγα μαζί μου πάντα ένα βιβλίο κι ένα μολύβι στο δεξί μου χέρι. Τώρα πια έχει προστεθεί κι ένα ζευγάρι γυαλιά πρεσβυωπίας ως χαρακτηριστικό γνώρισμά της καλημέρας μου. Συνήθισα να διαβάζω και ν’ ακολουθώ τις ζωές και τις εικόνες άλλων, ψάχνοντας πίσω απ’ τις δικές τους λέξεις τ’ ανείπωτα της σκέψης. Έτσι άρχισα να γράφω ακούγοντας και παρατηρώντας γύρω μου και μέσα μου. Προσπάθησα να ξεφύγω απ’ αυτό το μικρόβιο της γραφής, που σε παίρνει μαζί του και πραγματικά δεν ξέρεις που θα σε πάει, ξεκινώντας τις σπουδές μου. Πρώτα στη γαλλική γλώσσα κι αργότερα πολύ στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο στο Τμήμα Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού με τελευταίο σταθμό μου το μεταπτυχιακό τμήμα της Διοίκησης Πολιτισμικών Μονάδων. Τελικά δεν τα κατάφερα να ξεφύγω και πρωτοπαρουσιάστηκα στη συλλογική ποιητική συλλογή «Ένα βιβλίο ποίησης» των εκδόσεων Γαβριηλίδης, το 2011. Τελικά νομίζω πως μόνο γράφοντας θα τα καταφέρω. Διαβάζοντας και σημειώνοντας στο ενεργητικό μου ταξίδια χωρίς οχήματα, ελπίζοντας στο χαμόγελο και στα θαύματά του, ως αντιβίωση στις ιώσεις της εποχής μας.»
Εργάστηκε και συνταξιοδοτήθηκε από τον Δημόσιο φορέα, με σπουδές στη γαλλική γλώσσα, στον Ελληνικό Πολιτισμό (Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο), καθώς και με μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων του ίδιου Πανεπιστημίου και στη Δημιουργική Γραφή (Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας). Ασχολείται με τη συγγραφή κι αφήγηση παραμυθιού καθώς και με τη διδακτική χρήση του σε παιδιά, ως μέσου ενίσχυσης της φαντασίας και του λόγου τους. Έχει εκτεθεί συγγραφικά, πρώτη φορά συμμετέχοντας στη συλλογική έκδοση «Ένα βιβλίο ποίησης» (Εκδόσεις Γαβριηλίδης), στις συλλογές διηγημάτων «Οδός δημιουργικής γραφής 2» (Εκδόσεις Οσελότος) και «Ανθολόγιο διηγήματος» (Εκδόσεις Γραφομηχανή). Δημοσιεύει κείμενά της, παράλληλα, σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά λογοτεχνίας. Το βιβλίο της “Με πέδικλα” αποτελεί την πρώτη μυθιστορηματική της πρόταση.
«Γεννήθηκα στην Ερμούπολη της Σύρου. Τα παιδικά μου χρόνια περιπλανήθηκα πολύ, εξ ανάγκης, μ’ εφηβικό σταθμό την πρωτεύουσα και σημερινή επιλογή το νησί της Τήνου. Έχω γεννήσει δύο παιδιά και προσπαθώ να μεγαλώνω μαζί τους κάθε μέρα. Από μικρή κουβάλαγα μαζί μου πάντα ένα βιβλίο κι ένα μολύβι στο δεξί μου χέρι. Τώρα πια έχει προστεθεί κι ένα ζευγάρι γυαλιά πρεσβυωπίας ως χαρακτηριστικό γνώρισμά της καλημέρας μου. Συνήθισα να διαβάζω και ν’ ακολουθώ τις ζωές και τις εικόνες άλλων, ψάχνοντας πίσω απ’ τις δικές τους λέξεις τ’ ανείπωτα της σκέψης. Έτσι άρχισα να γράφω ακούγοντας και παρατηρώντας γύρω μου και μέσα μου. Προσπάθησα να ξεφύγω απ’ αυτό το μικρόβιο της γραφής, που σε παίρνει μαζί του και πραγματικά δεν ξέρεις που θα σε πάει, ξεκινώντας τις σπουδές μου. Πρώτα στη γαλλική γλώσσα κι αργότερα πολύ στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο στο Τμήμα Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού με τελευταίο σταθμό μου το μεταπτυχιακό τμήμα της Διοίκησης Πολιτισμικών Μονάδων. Τελικά δεν τα κατάφερα να ξεφύγω και πρωτοπαρουσιάστηκα στη συλλογική ποιητική συλλογή «Ένα βιβλίο ποίησης» των εκδόσεων Γαβριηλίδης, το 2011. Τελικά νομίζω πως μόνο γράφοντας θα τα καταφέρω. Διαβάζοντας και σημειώνοντας στο ενεργητικό μου ταξίδια χωρίς οχήματα, ελπίζοντας στο χαμόγελο και στα θαύματά του, ως αντιβίωση στις ιώσεις της εποχής μας.»
