Κούλης Αλέπης (1903-1986)

Ο Κυριάκος Αλέπης γεννήθηκε το 1903 στην Αρεόπολη Λακωνίας και ήταν το έκτο από τα δώδεκα παιδιά του εργολάβου και μαρμαρογλύπτη Θεόδωρου και της Φωτεινής.
Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές στο Γύθειο εγκαταστάθηκε την Αθήνα όπου σπούδασε φιλολογία και νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος στο Υπουργείο Οικονομικών όπου διετέλεσε επί 10 έτη προσωπάρχης. Ήταν ιδρυτικό μέλος και σύμβουλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Γνώριζε λα­τι­νι­κά, ι­τα­λι­κά, γαλλι­κά, γερ­μα­νικά και αρμένικα.
Πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1924 όταν δημοσιεύτηκε το πρώτο του ποίημα. Στις 15 Ιουνίου του 1926, το έργο του παρουσιάστηκε με θετικά σχόλια στην εφημερίδα Ελεύθερον Βήμα από τον Κωστή Παλαμά. Δημοσίευσε τις ποιητικές συλλογές “Ερημικοί περίπατοι” (1931), “De profundis” (1937), “Στον ίσκιο της αγάπης” (1948), “Χρυσές μνήμες” (1959), “Σκόρπια φύλλα” και το αυτοβιογραφικό έργο “Το χρονικό της ζωής μου” (1963).
Παράλληλα ασχολήθηκε και με τις μεταφράσεις: συγκεκριμένα μετέφρασε τη “Μήδεια” και τις “Βάκχες” του Ευριπίδη (μάλιστα αυτές οι μεταφράσεις του Αλέπη μεταδόθηκαν από την Ελληνική Ραδιοφωνία), τη “Μητέρα του Χριστού” του Ιταλού λογοτέχνη Αντζιόλο Σίλβιο Νοβάρο, τα “Ει­κο­σιτέσ­σε­ρα Σο­νέ­τα” της Λουίζ Λαμπέ και άλλους Γάλλους, Ιταλούς και Γερμανούς λογοτέχνες. Σημαντικό είναι το έργο του “Αρ­με­νι­κή Μού­σα” που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1938 και αποτελούσε μια ανθολογία των σημαντικότερων αρμενικών ποιημάτων της εποχής του.
Το ποιητικό και μεταφραστικό έργο του έλαβε θετικά σχόλια από φυσιογνωμίες όπως οι Κωστής Παλαμάς, Λάμπρος Πορφύρας, Σωτήρης Σκίπης, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Κώστας Ασημακόπουλος, Παναγιώτης Κανελλόπουλος κ.ά.
Το 1939 τιμήθηκε από την αρ­με­νι­κή κοι­νό­τη­τα της Αθήνας για το μεταφραστικό του έργο ενώ το 1970, κατά την απονομή των κρατικών βραβείων αποφασίστηκε από επιτροπή του Υφυπουργείου Προεδρίας της Κυβερνήσεως η αγορά του ποιητικού έργου του Αλέπη της περιόδου 1931-1968.
Μετά τη συνταξιοδότησή του ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική με την οποία είχε καταπιαστεί για ένα διάστημα και κατά τη νεανική του ηλικία, αφήνοντας έργο που περιλάμβανε περισσότερους από σαράντα πίνακες και αποκομίζοντας τιμητική διάκριση το 1970.
Συνταξιοδοτήθηκε το 1960. Το 1983 αποσύρθηκε σε γηροκομείο και απεβίωσε τρία χρόνια αργότερα, στις 13 Αυγούστου 1986.