Βιογραφικό
Η Σοφία Αδαμίδου, γεννήθηκε το 1963 στη Χαραυγή Κοζάνης. Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Αθήνας, του Τμήματος Διοίκησης και Οικονομίας του ΤΕΙ Αθήνας και του Κολεγίου Δημοσιογραφικών Σπουδών.
Τη δεκαετία του 1980 υπήρξε μέλος της ΚΝΕ και αργότερα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Υπήρξε τακτικό μέλος της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων και του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ. Στην επαγγελματική της πορεία ως δημοσιογράφος, εργάστηκε στον Ριζοσπάστη και τον 902. Είχε εργαστεί επίσης στην ΕΤ1, στη ΝΕΤ, τον ΑΝΤ1.
Το συγγραφικό έργο που αφήνει πίσω της είναι πλούσιο και πολυσχιδές. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές («Υπάρχει μια χώρα που σου μοιάζει», «Στην αγορά του χρόνου ανειδίκευτη») και συνέγραψε τη βιογραφία της Σωτηρίας Μπέλλου, με τίτλο «Πότε ντόρτια, πότε εξάρες», έργο το οποίο διασκεύασε για το θέατρο, με τον τίτλο «Σωτηρία με λένε».
Έργα για το θέατρο: “Σωτηρία με λένε” (βασισμένο στη ζωή της Σωτηρίας Μπέλλου), “Πέρασα με κόκκινο” εμπνευσμένο από τη ζωή και το έργο της Κατερίνας Γώγου, “Ήλιος στην πέτρα”, “Αρης” (βασισμένο στη ζωή του Αρη Βελουχιώτη), “Τζένη και Μαρξ” (βασισμένο στην αλληλογραφία του Καρλ και της Τζένης Μαρξ), “Αφήστε μου την Άνοιξη” κ.ά.
Θεατρικές διασκευές: “Κατάδικος” του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, “Πού είναι η μάνα σου μωρή” της Δήμητρας Πέτρουλα, “Οδός Αβύσσου, αριθμός 0” του Μενέλαου Λουντέμη, “Άνθρωποι και ποντίκια” του Στάινμπεκ, “Ο Τζόνι πήρε το όπλο του” του Ντάλτον Τράμπο.
Για το θεατρικό έργο της “Ο πόνος είναι άντρας” (βασισμένο στη ζωή του Γιαννούλη Χαλεπά), βραβεύτηκε στον διαγωνισμό Κρατικών Βραβείων θεάτρου του Υπουργείου Πολιτισμού (2010). Με τον αδερφό της και θεατρικό συγγραφέα, Μυρώδη Αδαμίδη, συνεργάστηκαν μεταξύ άλλων στη συγγραφή του έργου «Καρλ, της καρδιάς μου καρδιά», εμπνευσμένο από τις επιστολές της Τζένης και του Καρλ Μαρξ.
Έφυγε από τη ζωή στις 12 Ιουνίου 2021, μετά από πολυήμερη νοσηλεία στην εντατική.
Τη δεκαετία του 1980 υπήρξε μέλος της ΚΝΕ και αργότερα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Υπήρξε τακτικό μέλος της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων και του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ. Στην επαγγελματική της πορεία ως δημοσιογράφος, εργάστηκε στον Ριζοσπάστη και τον 902. Είχε εργαστεί επίσης στην ΕΤ1, στη ΝΕΤ, τον ΑΝΤ1.
Το συγγραφικό έργο που αφήνει πίσω της είναι πλούσιο και πολυσχιδές. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές («Υπάρχει μια χώρα που σου μοιάζει», «Στην αγορά του χρόνου ανειδίκευτη») και συνέγραψε τη βιογραφία της Σωτηρίας Μπέλλου, με τίτλο «Πότε ντόρτια, πότε εξάρες», έργο το οποίο διασκεύασε για το θέατρο, με τον τίτλο «Σωτηρία με λένε».
Έργα για το θέατρο: “Σωτηρία με λένε” (βασισμένο στη ζωή της Σωτηρίας Μπέλλου), “Πέρασα με κόκκινο” εμπνευσμένο από τη ζωή και το έργο της Κατερίνας Γώγου, “Ήλιος στην πέτρα”, “Αρης” (βασισμένο στη ζωή του Αρη Βελουχιώτη), “Τζένη και Μαρξ” (βασισμένο στην αλληλογραφία του Καρλ και της Τζένης Μαρξ), “Αφήστε μου την Άνοιξη” κ.ά.
Θεατρικές διασκευές: “Κατάδικος” του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, “Πού είναι η μάνα σου μωρή” της Δήμητρας Πέτρουλα, “Οδός Αβύσσου, αριθμός 0” του Μενέλαου Λουντέμη, “Άνθρωποι και ποντίκια” του Στάινμπεκ, “Ο Τζόνι πήρε το όπλο του” του Ντάλτον Τράμπο.
Για το θεατρικό έργο της “Ο πόνος είναι άντρας” (βασισμένο στη ζωή του Γιαννούλη Χαλεπά), βραβεύτηκε στον διαγωνισμό Κρατικών Βραβείων θεάτρου του Υπουργείου Πολιτισμού (2010). Με τον αδερφό της και θεατρικό συγγραφέα, Μυρώδη Αδαμίδη, συνεργάστηκαν μεταξύ άλλων στη συγγραφή του έργου «Καρλ, της καρδιάς μου καρδιά», εμπνευσμένο από τις επιστολές της Τζένης και του Καρλ Μαρξ.
Έφυγε από τη ζωή στις 12 Ιουνίου 2021, μετά από πολυήμερη νοσηλεία στην εντατική.
