Σωτήρης Φ. Γλυκοφρύδης

Σπούδασε Φυσικοθεραπεία και ασχολήθηκε με τις μυοσκελετικές παθήσεις. Μέσα στα πλαίσια της ενασχόλησής του ήταν η αντιμετώπιση του πόνου, και αυτό τον έκανε να στραφεί σε ένα σημαντικό παράγοντα που επηρεάζει τη βιολογική συμπεριφορά, τη λεγόμενη «ζωτική ανησυχία». Αυτή, με τη σειρά της, τον κατηύθυνε στο ψυχογενές υπόστρωμα της ζωής, όπως αυτό εκφράζεται με τη φιλοσοφία, με την έννοια της στάσης της ζωής. Το πρώτο ενδιαφέρον στοιχείο που προέκυψε, είναι, ότι οι άνθρωποι άγονται και φέρονται από ένα μίγμα ιδεών, που η ιστορική πηγή τους εντοπίζεται τον 6ο π.Χ. αιώνα. Το δεύτερο, ότι υφίσταται με ελάχιστη απόκλιση η επαναληπτικότητα ενός σταθερού μοτίβου. Κι ένα τρίτο, ότι δεν υπάρχει σταθερή εννοιολογική υποδομή στη γνώση. Το πρώτο του βιβλίο «6ος π.Χ. αιών – Η αρχή της μετακύλησης των ιδεών σε Ανατολή και Δύση». εισδύει μέσα από μια εκτεταμένη και πυκνή θεώρηση στη σισύφεια προσπάθεια της ανθρώπινης ιδεοληψίας. Με το δεύτερο βιβλίο του «Το Φως του Παρμενίδη – Η αναθεώρηση της ζωής, αποκρυπτογραφώντας τον μεγαλύτερο φιλόσοφο που (δεν) γνώρισε ο κόσμος», ερμηνεύει κατά τρόπο ιδιαίτερο τον ποιητή – φιλόσοφο και θεραπευτή Παρμενίδη, αποκαλύπτοντας τη διδασκαλία του, την οποία θεωρεί πολύ σημαντική για την εποχή που ζούμε. Με το τρίτο του βιβλίο “Σπουδή στον Παρμενίδη – Περι Φύσεως – ανάλυση και σχόλια ανά ενότητα και στίχο” αποτείνεται σε ειδικό κοινό, δημιουργώντας την υπόθεση ότι η πνευματική κατεύθυνση των στερεότυπων του δυτικού πολιτισμού μας δεν είναι άλλο απο μια παρεκτραμένη νόηση της παρμενίδειας διδασκαλίας.