Αχός των θαλασσών

Σάμπες καί Καντρίλλιες Ἀπ’ τῆς Ἑλλάδας τά λευκά σπιτάκια μέ τούς καλόκαρδους οἰκείους στή Γιόρκη μέ τούς οὐρανοξύστες τούς ἀφιλόξενους καί κρύους. Ἀρχίζουμε σήμερα τά ὑπερπόντια ταξίδια μας μέ τούς τέσσερις παραπάνω στίχους. Ἐγώ θά ξαναζήσω μέσα ἀπό τίς ἀναμνήσεις μου τούς θολούς ὁρίζοντες τῶν θαλασσῶν, τούς καημούς καί τά ξωτικά λιμάνια, καί σεῖς, ἀφήνοντας τή φαντασία σας νά φτερουγίζει, θά τά ταξιδέψετε στόν ὡραῖο καί μαγικό –ἀλλά σκληρό– κόσμο τῆς θάλασσας. Μιᾶς θάλασσας γεμάτη πίκρα, πόνο ἀλλά καί στιγμῶν – γιά ὅσους δέν ἔχουν ζήσει παρόμοιες ἐμπειρίες– ἀπίστευτου κάλλους καί ἐρωτικῆς… περιπτύξεως. Θάλασσα! Ἡ πιό γλυκιά ἐρωμένη πού ὅσο φουρτουνιάζει, τόσο τή θέλεις. Ὅσο τήν πλησιάζεις, τόσο σέ ἀβαράρει. Σέ μαυλίζει, σέ μαλαγρώνει, πᾶς… κοντά της κι αὐτή βιτσιόζα –σάν τό ὡραιότερο θηλυκό τοῦ πλανήτη– φεύγει! Καί τότε εἶναι πού ἀπό πεῖσμα, ἀνάβεις. Πυρώνεσαι καί λαμπαδιάζεις καί λειώνεις σάν τό κερί, κι ὅλο περισσότερο τή θέλεις. Ὅλο τήν παρατᾶς, μά βρίσκεσαι πάντα στήν ἀγκαλιά της….