Αφόρετα θαύματα

“τι ελάχιστο διάστημα ανάμεσα στο “λείπουμε” και στο “φριχτά πονούμε” πόσο αθώος τελικά ο κόσμος που ορίζεται απ’ τον θάνατο.” Τα καταγεγραμμένα στην παιδική ηλικία της ποιήτριας παθήματα της οικογένειας – ο διωγμός από την Κωνσταντινούπολη, η σύντομη μετοίκηση στο Μόναχο (εκεί γεννήθηκε η ποιήτρια) και, τέλος, η μόνιμη εγκατάσταση στη Θεσσαλονίκη – φυσικό και αναμενόμενο είναι να αφήνουν λιγότερες ή περισσότερες αποτυπώσεις στο έργο της… Η ποιητική ατμόσφαιρα δείχνει να αποκτά ολοένα και περισσότερα θέλγητρα που δεν αφήνουν ανεπηρέαστο τον αναγνώστη, ο οποίος σταδιακά αισθάνεται ότι μεταβάλλεται σε συμμέτοχο κοινών εμπειριών και κοινού πάθους. Άλλωστε, ακόμη και ένα ελάχιστο ποσοστό κοινών βιωμάτων μπορεί και διαμορφώνει το απαραίτητο κλίμα εξοικείωσης του δέκτη με τα μηνύματα του πομπού, γεγονός που ενισχύει σημαντικά τον μηχανισμό πρόσληψης. Ακόμη και τα αδιέξοδα με το εύθραυστο κλίμα που προκαλούν, τροφοδοτούν το συναίσθημα και τη σκέψη. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα από το ποίημα “Ο μονόλογος του κλέφτη”: Σας κλέβω μόνο την αφή το άγγιγμα που αφήσατε πάνω στις πορσελάνες γιατί είν’ απόκρημνη η ζωή δίχως το άλλο σώμα … Φιλάργυρος της αφαίρεσης δανείζομαι το παρελθόν γυρεύω οικογένεια συλλέγω από απόγνωση μεταξωτές αισθήσεις (Από κείμενο του Μάριου Μιχαηλίδη στο bookpress.gr, 25/7/2017)