Αγαπημένε άνθρωπε

«Μαράζι» Σκληρό μαράζι έγινες μέσα εις την ψυχή μου, με μερικές αναλαμπές στην άκρη της ζωής μου. Τέτοιο μαράζι άντεξα και έζησα μακριά σου κι ας είχα βασανιστικά την έγνοια τη δικιά σου. Εμείς αν είμαστε μαζί, δεν θα ‘χα το μαράζι. Και πάλι, όπως ζήσαμε καρδιά μου, δεν πειράζει. Ήθελα να συγχρονιστώ με το δικό σου βήμα, όμως δεν το κατάφερα και ξέρω, είναι κρίμα. Είπες μου λόγια αξέχαστα, κι αν δεν είναι αλήθεια, άσε να τα πιστεύω εγώ κι ας είναι παραμύθια.