Ανώνυμοι

πανδημία στη μοναξιά αναγνωρίζεις τον αδερφό στον εγκλεισμό νιώθεις τον ισοβίτη στον φόβο μοιάζει εξαίσιο άνθος το χαμόγελο στην απώλεια στα μάτια σου αναδύεται η αξία πρώτη φορά οι κάκτοι της ερήμου γίνονται όλοι μια απρόσιτη αγκαλιά