Χαιρετισμός στον πρώτο ήλιο

«Συνομιλία» Και ξανανθίσαν τα κλαδιά και φύγαν οι χειμώνες και γιόμισε μ’ ανθούς η γη και γιούλια κι ανεμώνες και πλημμυρίσανε χαρές κι είναι ηδονές γεμάτα τα γέρα τα καλότυχα και τα’ ανθισμένα νιάτα. Μα είναι κάποιοι κι όλο αυτούς στοχάζομαι ‘γω μόνο, που ακόμα δέρνει η χειμωνιά κι ακόμα ζουν στον πόνο. Κι όλο τους σκέφτομαι: άραγε της άνοιξης η ευωδιά θα πάει ν’ αγγίξει κάποτε και η δικιά τους καρδιά.