Χρεοκοπία ιδεών

Ο Γιώργος Γκανέλης στην τρίτη του ποιητική συλλογή, βαθιά προβληματισμένος από την προφανή ηθική, κοινωνική κι πολιτική κρίση, κατακλύζεται από την έννοια της ματαιότητας και σχεδόν άπελπις αναζητά όλα εκείνα που μπορούν να ξεπλύνουν την κατακερματισμένη ψυχή, την πληγωμένη μνήμη, τη χρεοκοπημένη συνείδηση των ανθρώπων. Των ανθρώπων ως υποκείμενα-αντικείμενα της Ιστορίας, των ανθρώπων μιας Πατρίδας και μιας Ιδέας που καθημερινά «αυτοκτονεί σ’ ένα άθλιο υπόγειο χαράματα με παγωνιά, αφήνοντας τη λάμπα ανοιχτή»… Οι στίχοι του Γκανέλη ψάχνουν με θόρυβο ή αθόρυβα για όλα εκείνα που θα ξεπλύνουν το τρίπτυχο ψυχή-μνήμη-συνείδηση από τις ενοχές, από τα ανεκπλήρωτα όνειρα, από τα ερωτηματικά και τα ψέματα, από την ισοπέδωση και την ερημιά, από το ανέφικτο… Κάθε ποίημα στη Χρεοκοπία Ιδεών μοιάζει με έναν απολογισμό. Έναν απολογισμό, που όπως παρατηρεί ο ποιητής, σταμάτησε «λόγω κακής ορατότητας», έναν απολογισμό «μονομερή, χωρίς αντίβαρο»… ΛΗΘΗ Παραμονή Πολυτεχνείου και στους δρόμους η μοναξιά υποθάλπει όλη τη μεταπολιτευτική ευδαιμονία στα φουαγιέ οι κριτικοί συζητούν για την εξέλιξη της τέχνης ο κύβος ερρίφθη για τις επόμενες γενιές με μέρες χτισμένες από μπετόν. Ανόητες διαπιστώσεις από τους ειδικούς πληρωμένες πένες προαναγγέλλουν ανάπτυξη μηχανικά χαμόγελα σε αίθουσες παγωμένες και αύριο μια παρόμοια εικόνα χωρίς εφέ. Παραμονή Πολυτεχνείου στα Εξάρχεια καλοντυμένοι έφηβοι κυνηγάνε μια νύχτα ρετρό οι φωτεινές επιγραφές σιγοντάρουν τη λύπη. Δεν έχω λόγια, δεν έχω άμυνα η βροχή που αναμένεται θα ξεπλύνει τα πεζοδρόμια, τις ψυχές και τη μνήμη.