Γιώργος Γκανέλης

Ελληνες λογοτέχνες
O Γιώργος Γκανέλης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα.
Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Είναι καθηγητής Φιλολογίας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές “Ανάπηροι δρομείς” (Στοχαστής, 2012), “Ο σκοπευτής της μνήμης” (Στοχαστής, 2013), “Χρεοκοπία ιδεών” (Στοχαστής, 2014), “Εκτός εαυτού” (Στοχαστής, 2015), “Υπό το μηδέν” (Στοχαστής, 2017) και “Ωδίνες της Ποίησης” (Στίξις, 2018). Συμμετέχει στα συλλογικά έργα “Το θέατρο στην ποίηση” (Momentum, 2017) και “Ανθολογία ποιητών 2015-2017″ (24 γράμματα, 2018). Επίσης ανθολογείται στο ”Ποιητικό Ημερολόγιο” των ετών 2013-2019.
Πολλά ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά.

Ανάπηροι δρομείς – Γιώργος Γκανέλης




Κάθε ποίημα και ένας μοναχικός περίπατος στο παρελθόν, στο τώρα, αλλά και στο αύριο, στις πληγωμένες αναμνήσεις, στους άθλους της καθημερινότητας, αλλά και στις κρυφές προσδοκίες… Στην πρώτη του ποιητική συλλογή ο Γιώργος Γκανέλης ανοίγει το βιβλίο της ζωής (του) και απομονώνει στιγμές. Με γλώσσα στιλπνή και κοφτερή μιλά για την αλήθεια του, τη γεμάτη πυκνά νοήματα και φιλοσοφικές παρενθέσεις. Στην «Κυριακή Μαΐου» γράφει «Είναι όμορφο να γίνεσαι αόρατος / έτσι που να εισχωρείς πολύ βαθιά / χωρίς να καταναλώνεις επιχειρήματα». Κάπως, έτσι, και οι στίχοι του, βαθιά και αόρατα, σχεδόν ανεπαίσθητα και χωρίς διάθεση εντυπωσιασμού, διεισδύουν μέσα μας, αγγίζοντας ευαίσθητες χορδές του νου και της ψυχής.

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
Όλοι θεωρήσαμε το παιχνίδι αυτό βολικό
το παιχνίδι της ομίχλης το απόγευμα
την ώρα που κοιτάζαμε φθαρμένα τοπία
με τις ελάχιστες υποσχέσεις ή τις πολλές
μόνο για τους επιτήδειους των μυστικών.

Το θεωρήσαμε βολικό
ίσως γιατί μας τυφλώνει:
τις εκδρομές εκείνες στην Πάρνηθα και στο Μαραθώνα
δεν τις συλλογιζόμαστε με τα μάτια·
μόνο με το νου.
Αυτά τα παιδιά στην πλατεία
μου θύμισαν και πάλι την παλίρροια
των πόθων, μπορεί και των φίλων
που δεν ήθελαν να ξέρουν τίποτα.
Είχε δίκιο εκείνος ο άνθρωπος·
«οι δρόμοι είναι παγίδες» είπε
κι έδειξε μιαν άδεια καρέκλα στο βάθος του μαγαζιού.

Το θεωρήσαμε βολικό χωρίς να το πιστεύουμε:
όταν πλησιάζεις τις μορφές απομακρύνεσαι
θέλω να πω διστάζεις να ξεδιπλωθείς
να σπάσεις τα παγόβουνα που διογκώνονται
από ακατανόητες συμπτώσεις.
Τώρα καταλαβαίνω τη μελαγχολία του καλλιτέχνη
που εκτίθεται στο κοινό
την ανασφάλεια της πρώτης αγάπης
τα κόκκινα φώτα στα φανάρια και στα υπόγεια.

Η ομίχλη πλαισιώνει τις σκιές στις αποβάθρες
των λιμανιών·
εμάς η λήθη.

Ποίηση, Στοχαστής, 2012, 64 σελ.

Ο σκοπευτής της μνήμης – Γιώργος Γκανέλης




Ο Γιώργος Γκανέλης στη δεύτερη ποιητική του συλλογή σχεδόν με γκρίζα διάθεση ή προδιάθεση σκιαγραφεί εικόνες ζωής − σημαντικές ή ασήμαντες − ακολουθώντας τη δίνη της σύγχρονης Ιστορίας μέσα από ατραπούς σκοτεινές, μελαγχολικές, ενίοτε οργισμένες… Το υποκειμενικό στοιχείο με μαεστρία χρησιμοποιείται για να εκφραστούν αλήθειες του αντικειμενικού κόσμου, ενώ τα προβλήματα του συγκαιρινού ανθρώπου ξεδιπλώνονται με πάθος και ευαισθησία. Ο έρωτας είναι πανταχού παρών, οι μνήμες βασανίζουν, η εσωτερική μοναξιά διαφεντεύει τα πάντα. Και η κάθαρση της ψυχής το αιώνιο ζητούμενο… Στα 35 ποιήματα αυτής της συλλογής η ροπή του Γκανέλη σε θέματα που παρουσιάζουν τη ζωή διχασμένη, σκεπασμένη από ψέματα, ενίοτε σκληρά αποκρουστική είναι ορατή. Κατά κάποιον τρόπο, όμως, αυτή η εναντίωσή του στα λάθη του κοινωνικού «βολέματος» δείχνει ένα ελεύθερο πνεύμα που ψάχνει τη λύτρωση σε μια πιο όμορφη αλήθεια, μέσα στην ποίηση…

ΑΘΩΟΙ
Αρχίσαμε νωρίς το παιχνίδι που τελειώνει αργά
δώσαμε την ευχή στους ζωντανούς, κλείσαμε το παράθυρο
και μετά αντικρίσαμε τις μορφές
πάνω στο ταβάνι, δίπλα στον τοίχο, παντού.

Το νερό πια είναι πικρό και αλμυρό
σαν τους σκυφτούς εργάτες των ναυπηγείων
που δουλεύουν μέσα στα σίδερα του χειμώνα
και το αγιάζι γίνεται αίμα τους
κι οι καπετάνιοι περιμένουν σινιάλο
για να σηκώσουν άγκυρα, για να σηκώσουν τη ζωή μας
λίγο πιο ψηλά, μεταξύ ουρανού και θάλασσας
ενώ στη στεριά τα ίδια και τα ίδια ανέκδοτα χωρίς γέλιο
μια βουβή κατάληξη κάθε φθόγγος, κάθε ήχος
κι εσύ να χαίρεσαι τη λύπη σου σαν κι εμάς
που έχουμε αντλήσει τα χρώματα απ’ τις πληγές·
προχωράμε με βήματα άχαρα και κίτρινα
μια αρρώστια εγκυμονεί στα όνειρά μας
ανήλικα σώματα κοριτσιών προσφέρουν τη γύμνια τους
κι ενώ πλησιάζει η Πρωτοχρονιά χωρίς υποσχέσεις
μονάχα ύμνοι και ψαλμωδίες από το ράδιο
ηχούν στ’ αυτιά μας σαν μια χαμένη πατρίδα
χωρίς πόλεμο, χωρίς μάχη.

Κύριε των συναισθημάτων και της ευαισθησίας
δώσε πνοή στις μελαγχολικές μας Κυριακές
δος ημίν μια καθαρή μέρα, μια έναστρη νύχτα
σκέπασε με μανδύες τις ωραιοπαθείς καλλονές
που ενοχλούν τα μάτια μας – είμαστε αθώοι.

Ποίηση, Στοχαστής, 2013, 64 σελ.

Χρεοκοπία ιδεών – Γιώργος Γκανέλης




Ο Γιώργος Γκανέλης στην τρίτη του ποιητική συλλογή, βαθιά προβληματισμένος από την προφανή ηθική, κοινωνική κι πολιτική κρίση, κατακλύζεται από την έννοια της ματαιότητας και σχεδόν άπελπις αναζητά όλα εκείνα που μπορούν να ξεπλύνουν την κατακερματισμένη ψυχή, την πληγωμένη μνήμη, τη χρεοκοπημένη συνείδηση των ανθρώπων. Των ανθρώπων ως υποκείμενα-αντικείμενα της Ιστορίας, των ανθρώπων μιας Πατρίδας και μιας Ιδέας που καθημερινά «αυτοκτονεί σ’ ένα άθλιο υπόγειο χαράματα με παγωνιά, αφήνοντας τη λάμπα ανοιχτή»… Οι στίχοι του Γκανέλη ψάχνουν με θόρυβο ή αθόρυβα για όλα εκείνα που θα ξεπλύνουν το τρίπτυχο ψυχή-μνήμη-συνείδηση από τις ενοχές, από τα ανεκπλήρωτα όνειρα, από τα ερωτηματικά και τα ψέματα, από την ισοπέδωση και την ερημιά, από το ανέφικτο… Κάθε ποίημα στη Χρεοκοπία Ιδεών μοιάζει με έναν απολογισμό. Έναν απολογισμό, που όπως παρατηρεί ο ποιητής, σταμάτησε «λόγω κακής ορατότητας», έναν απολογισμό «μονομερή, χωρίς αντίβαρο»…

ΛΗΘΗ
Παραμονή Πολυτεχνείου
και στους δρόμους η μοναξιά
υποθάλπει όλη τη μεταπολιτευτική ευδαιμονία
στα φουαγιέ οι κριτικοί συζητούν
για την εξέλιξη της τέχνης
ο κύβος ερρίφθη για τις επόμενες γενιές
με μέρες χτισμένες από μπετόν.
Ανόητες διαπιστώσεις από τους ειδικούς
πληρωμένες πένες προαναγγέλλουν ανάπτυξη
μηχανικά χαμόγελα σε αίθουσες παγωμένες
και αύριο μια παρόμοια εικόνα χωρίς εφέ.

Παραμονή Πολυτεχνείου
στα Εξάρχεια καλοντυμένοι έφηβοι
κυνηγάνε μια νύχτα ρετρό
οι φωτεινές επιγραφές σιγοντάρουν τη λύπη.
Δεν έχω λόγια, δεν έχω άμυνα
η βροχή που αναμένεται
θα ξεπλύνει τα πεζοδρόμια, τις ψυχές και τη μνήμη.

Ποίηση, Στοχαστής, 2014, 64 σελ.

Εκτός εαυτού – Γιώργος Γκανέλης




Μετέωρος αυτή τη φορά, ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το υπερβατικό, σταθερός, όμως, στο ποιητικό του ραντεβού, ο Γιώργος Γκανέλης κλείνει τη χρονιά του 2015 με μια καινούργια συλλογή, την τέταρτη που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Στοχαστής. Το Εκτός Εαυτού με στωική καρτερία μπαίνει σε επικίνδυνες στιχουργικά ατραπούς, όπου πρωταγωνιστούν ο Θάνατος και η Ζωή, σε ένα έργο εφιαλτικό, έτσι όπως αυτό γράφεται από τη σύγχρονη Ιστορία. Οι στίχοι παραπαίουν στα σκοτεινά και πυροβολούν σχεδόν εξ επαφής την υποκρισία, ξετυλίγοντας την πλεκτάνη της ζωής «που πέρασε σαν ασύντακτη πρόταση…». «Να προλάβω να σώσω την ψυχή μου» γράφει ο Γκανέλης στο ποίημα του «Ασάφεια» με μια αγωνία που διαπερνά όλη του την ποίηση, σαν το μόνο ζητούμενο, στους καιρούς που διανύουμε…

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ
Ανακατεύω το μυαλό μου μ’ ένα κουτάλι
Σε σκληρό νερό με πολύ χλώριο
Του ρίχνω καρυκεύματα και κύβους σοφίας
Μπλε αλάτι από κατάλευκες θάλασσες
Το βράζω για είκοσι λεπτά
Στο χαλασμένο μάτι της κουζίνας
Και το τρώω ωμό με βρόμικα χέρια.

Βγάζω τα μάτια μου μ’ ένα πιρούνι
Στο νεροχύτη τα αποθέτω προσεκτικά
Και τα ξεβγάζω να φύγει το αίμα.
Το ένα το αναμειγνύω με τις ελιές
Για να βιώσει την πίκρα της αυταπάτης
Και το άλλο το συντηρώ στην κατάψυξη
Εναλλακτικό φως τις νύχτες του χειμώνα.

Τεμαχίζω τη ζωή μου μ’ ένα μαχαίρι
Και την τοποθετώ σε γυάλινο σκεύος
Την καυτηριάζω με μαύρο πιπέρι
Αντί για λάδι της ρίχνω οινόπνευμα
Και λίγο λεμόνι από γλυκές αναμνήσεις.
Να μην ξεχάσω και τη ρίγανη
Που θα διευκολύνει τη χώνεψή της.
Ποίηση, Στοχαστής, 2015, 62 σελ.

Υπό το μηδέν – Γιώργος Γκανέλης

Ποίηση, Στοχαστής, 2017, 224 σελ.

Ωδίνες της ποίησης – Γιώργος Γκανέλης




ΩΔΙΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
Επειδή ο ήλιος συνεπάγεται λύπη
και τα αντικαταθλιπτικά κοστίζουν
επένδυσα σ’ ένα πλαγιαστό σύννεφο
όλοι καταλάβατε ποιο και τι εννοώ
αλλά δεν είναι της ώρας να μιλήσω
γιατί κλοτσάει το παιδί στην κοιλιά
και ο γιατρός απουσιάζει με άδεια

Λυπάμαι που πρέπει να σας αφήσω
δεν υπάρχουν ποιητικά μαιευτήρια
κι άλλα λογοτεχνικά κουραφέξαλα
οι ωδίνες του τοκετού όταν πιάσουν
πηδάνε οι στίχοι από το παράθυρο

Ποίηση, Στίξις, 2018, 114 σελ.

Ακτινογραφία θώρακος – Γιώργος Γκανέλης




ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑΣ
Ούτε σφυριά ούτε αλυσοπρίονα
ο κρότος της γης ελεγχόμενος
και τ’ αεροπλάνα κάθε Κυριακή
εξαφανίζονται από τα ραντάρ
Τέτοιο σκηνικό θα το ζήλευαν
και τα ποιήματα του Καρούζου
“Λοιπόν, ελάτε να μελαγχολήσουμε
αφήστε στην άκρη τα προσχήματα
είσαστε ή δεν είσαστε συνένοχοι
αυτής της εκκωφαντικής σιωπής;
Καπνίστε ελεύθερα, συγκατοικήστε
συνουσία δυο σπασμένων φωνών
κι ο κόσμος άβυσσος με καθρέφτη”
Πώς να κοιτάξω το πρόσωπό μου
που έγινε διάδρομος προσγείωσης;

Ποίηση, Θράκα, 2019, 42 σελ.

Το ημιτελές τελεσίγραφο – Γιώργος Γκανέλης




ΠΡΟΝΟΙΑ
Μειδίαμα το λένε τώρα;
Κι ύστερα ποιος τρέχει
να μαζέψει τα γυαλιά;

Εγώ πάντως άδειασα
τις ευαισθησίες μου
σ’ ένα πλαστικό βάζο
και πορεύομαι ήσυχος
για την αιωνιότητα

Ποίηση, Στίξις, 2020, 82 σελ.

Ποίηση
Ανάπηροι δρομείς (2012), Στοχαστής
Ο σκοπευτής της μνήμης (2013), Στοχαστής
Χρεοκοπία ιδεών (2014), Στοχαστής
Εκτός εαυτού (2015), Στοχαστής
Υπό το μηδέν (2017), Στοχαστής
Ωδίνες της ποίησης (2018), Στίξις
Ακτινογραφία θώρακος (2019), Θράκα
Το ημιτελές τελεσίγραφο (2020), Στίξις

Συλλογικά έργα-Ανθολογίες
Ποιητικό Ημερολόγιο (2017), Ιωλκός
Ανθολογία ποιητών 2015-2017 (2018), 24 γράμματα

Πηγές: BIBLIONET, Στοχαστής, Στίξις, Θράκα

103 views.