Είμαι κομμουνιστής

Αρχές Μάη ’91 Ακόμα και φάρσα να ήταν, ευχαριστώ τους Λένιν, Στάλιν, Ζαχαριάδη, Μπρέζνιεφ, Πλουμπίδη, Φλωράκη και εκατομμύρια άλλους επώνυμους κι ανώνυμους σ’ όλη τη Γη, που την έστησαν, έστω για να ικανοποιήσουν τις ποταπές φιλοδοξίες τους ή τα κόμπλεξ τους. Που την κέντησαν τόσο περίτεχνα, που με παρασύρανε, που με κάνανε με περηφάνια να πουλάω “Ρίζο”, που μου ‘δωσαν την ευκαιρία άπειρες φορές να δακρύσω από συγκίνηση κι ενθουσιασμό, βλέποντας τα Μπολσόι ή το “9 μέρες του Μαγιού”, διαβάζοντας τη Τζαμίλια, ή για τον Γκαγκάριν, τη βδομάδα Αλληλεγγύης στο Λαό του Βιετνάμ, την Αφρική, παντού. Συνομιλώντας με τον Ισπανό σύντροφο, ή τον υπουργό Συντονισμού της Κυβέρνησης Αλλιέντε, απειροελάχιστο κομμάτι και ‘γώ ενός κοχλαστού αιώνα, που μας έκανε περισσότερο ανθρώπους. Ήταν θαυμάσιοι φαρσέρ και δολοπλόκοι. Τόσο πολύ, που ‘φτιαξαν κι έβαλαν στο μεδούλι των Λαών, στα ίδια τα χρωμοσώματα κάθε Ανθρώπου ένα Όραμα. Ναι, Ένα Όραμα. Αυτό το Όραμα του “Νέου Κόσμου, του Σοσιαλιστικού”. Αυτό που θα κάνουμε πράξη στο Άλλο Άλμα. Έστω, στο 15ο κατοπινό Άλμα.