Εντός ορίων

ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΚΟΡΙΤΣΙ Τη βλέπω κάθε τόσο να λικνίζεται αργά στου απέναντι σπιτιού το μπαλκόνι συντροφιά με την ατέρμονη μοναξιά της μ’ ένα τσιγάρο αναμμένο ν’ ανεβοκατεβαίνει στα χείλη κι ένα φλιτζάνι καφέ στο τραπέζι. Τα σγουρά της μαλλιά να ανεμίζουν και το βλέμμα της χάνεται στο αχανές του τοπίου αυτού που η λίμνη βασιλεύει αγκαλιασμένα απ’ τα βουνά που την δένουν με τον αφέντη ουρανό.