Εριφύλη

«Για τον Παύλο ξημέρωσε ακόμη μια ημέρα γεμάτη ευθύνες, άλυτα προβλήματα, επαγγελματικά, οικογενειακά και πάνω από όλα προσωπικά. Πώς να τα διαχειριστεί όλα αυτά μαζί; Οι αντοχές του είχαν φτάσει στα όριά τους. Στάθηκε στο φανάρι περιμένοντας το πράσινο. Απέναντι, η πίσω πλευρά του κτιρίου του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Γύρισε τα μάτια του και περιεργάστηκε τον γύρω χώρο. Ξαφνικά μια σεισμική δόνηση τράνταξε το κορμί του. Μια σχισμή, όμοια ρωγμή πάνω σε βράχο, χώρισε το σήμερα. »Μπροστά του, ημέρες, στιγμές. Δεν ήταν ο ίδιος πια. Μια παρόρμηση τον έκανε να φτάσει στα σκαλοπάτια της πίσω πόρτας του κτιρίου. Ήθελε να αγγίξει το χερούλι. Σταμάτησε. Το βλέμμα του έπεσε στα μαραμένα κυκλάμινα, που έγερναν στο μικρό ποτήρι του κρασιού. Μια εικόνα και θύμισες αμέτρητες, πέρασαν σαν αστραπή από τα μάτια του. Ασυναίσθητα, έσκυψε να τα αγγίξει. Και τότε, είδε το κουβαριασμένο κορμί, σκεπασμένο, με μια κουβέρτα, παραδομένο στην αγκαλιά του Μορφέα. Ταράχτηκε. Δυο γυναικεία πόδια ξεχώριζαν στο κάτω σκαλοπάτι. Τα μάτια του πόνεσαν. Ένιωσε έντονο το τσούξιμο από τα δάκρυα, που ήταν έτοιμα να κυλήσουν στα μάγουλά του…»