Εσώτερα

Κίτρινο το γιασεμί στη φωτογραφία, και μ’ ένα κορμί ξερολιθιά, χαράζω χρόνους απόρθητους, υπάρχω σα σκέψη. Το σπίτι με κοιτάζει σαν ξένος, τις αγωνίες μου δε συμπάθησε ποτέ. Είναι αδύνατον να ζήσω στους δρόμους, γι’ αυτό προσεύχομαι να γλιτώσω από τα υπάρχοντα.