Αναστασία Παρασκευουλάκου

Ελληνες λογοτέχνες
Η Αναστασία Παρασκευουλάκου γεννήθηκε στο Άστρος Κυνουρίας.
Σπούδασε αγγλική φιλολογία και συγκριτική λογοτεχνία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Ζει και εργάζεται ως εκπαιδευτικός στην Αθήνα.
Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.

Ο Ορφέας ταξιδεύει – Αναστασία Παρασκευουλάκου




Την ώρα που κοιμάσαι
σηκώνεις το χέρι
δείχνεις το χαμόγελο στον ουρανό
το φως στον ορίζοντα. 

Τα σύννεφα πλησιάζουν στα μάτια σου
που φυλάνε οι εποχές
μόνο που φοβούνται να κοιτάξουν.
Τα δέντρα κοιμούνται στο σώμα σου
που φυλάνε οι άγγελοι.

Ο άγγελος ο ήλιος είναι εδώ
Ηλιόσπορε ξύπνα
Αδελφέ κοιμήσου
Εραστή πάρε την ματιά σου απ’ την πλώρη

Ποίηση, Δελφίνι, 1995, 59 σελ.

Στηβ Όλιβερ, συλλέκτης ήχων – Αναστασία Παρασκευουλάκου

Σπονδυλωτές ιστορίες


Βουητό στις λεωφόρους. Η πόλη, άγρυπνο ιστορικό άλλοθι, έτοιμη για όλα. Διορατική. Όποιος της αντισταθεί, φτωχός ή πλούσιος, την έβαψε. Βρίσκομαι στο φανάρι της Β λεωφόρου. Περιμένω να περάσω απέναντι. Κορναρίσματα, ταραχή. Έτρεμα στην ιδέα ότι μία ημέρα θα μας κατάπινε. Σήμερα, έτριζε τα δόντια από νωρίς το πρωί. Τι να συνέβη; Κάπου ανέμεσά μας, πάνω από την έρημό της, φανερώνεται ξέφρενη μια μέλισσα. Σταματώ να σκέφτομαι, κυκλοφορώ σαν παραλήρημα, βγάζω σπίθες μεσ’ στο παραμύθι…
Απόσπασμα από την ιστορία “Η πόλη μας δεν έχει βουνό”

Διηγήματα, Μανδραγόρας, 2005, 91 σελ.

Λευκός καμβάς – Αναστασία Παρασκευουλάκου




ΛΕΥΚΟΣ KΑΜΒΑΣ
Παγερός χειμώνας το σαλόνι.
Ο καμβάς παραμένει λευκός.
Μόλις δυο εβδομάδων τα κυκλάμινα,
γλύτωσαν από την καταστροφή.
Ύλη βυθισμένη στο νερό,
στιγμή διαρκείας,
χωρίς ρίζες,
ανεξάρτητη από θλίψη
ενικού ή πληθυντικού αριθμού.
Όσες ώρες αγνοείσαι αγαπημένη,
κοιμάμαι σ’ αυτή τη γωνιά.
Έχω καταργήσει την καθημερινότητα,
είμαι μια πόλη με απρόσωπα κτίρια.
Απομακρύνω τα πουλιά μέσα μου,
φοβάμαι μη γίνω δέντρο
και χάσω από άνθρωπος.

Ποίηση, Solucio, 2017, 52 σελ.

Εσώτερα – Αναστασία Παρασκευουλάκου




Κίτρινο το γιασεμί στη φωτογραφία,
και μ’ ένα κορμί ξερολιθιά,
χαράζω χρόνους απόρθητους,
υπάρχω σα σκέψη.

Το σπίτι με κοιτάζει σαν ξένος,
τις αγωνίες μου δε συμπάθησε ποτέ.
Είναι αδύνατον να ζήσω στους δρόμους,
γι’ αυτό προσεύχομαι
να γλιτώσω από τα υπάρχοντα.

Ποίηση, Solucio, 2017, 68 σελ.

Ποίηση
Ο Ορφέας ταξιδεύει (1995), Δελφίνι
Λευκός καμβάς (2017), Solucio
Εσώτερα (2017), Solucio

Διηγήματα
Στηβ Όλιβερ, συλλέκτης ήχων (2005), Μανδραγόρας

Πηγές: Biblionet, Δελφίνι, Μανδραγόρας, Solucio

75 views