Εσπερινός απόλογος

«Μου Φτάνει» Μ’ όλο το αβυσσαλέο στόμα να με κατατρώει κυκλοφορώ ανάμεσά σας άνθρωποι αγέννητοι σας αγγίζω όπως το χέρι του ήλιου τον άσπιλο χιτώνα του χρόνου. Σε σας στρέφω τη σκέψη μου όπως τα λευκά άλογα των πηγών με τις αφρισμένες χαίτες. Δε ζητάω άλλη χαρά να βρώ στον ωκεανό των λέξεων ούτε εικόνες πιο καταπληκτικές. Μου φτάνει όταν θα διαβάζετε τους στίχους μου να λέτε: Ήταν δικός μας.