Η ΑΔΕΛΦΟΥΛΑ ΜΟΥ

Τι όμορφη η Φανερωμένη! Δεν είναι η πιο μεγάλη, βέβαια όμως είναι η πιο κομψή απ’ όλες μας τις εκκλησιές. Ένα τετράπλευρο απλούστατο, χωρίς θόλους, χωρίς στήλες. Αλλά τι αναλογία, τι τέχνη, τι γούστο! Δε βρίσκεις ούτε μια σπιθαμή τόπο εκεί – μέσα γυμνό από στολίδι. από το χρύσωμα, – ένα χρύσωμα εκατό «αλλά τόσο ζωηρό, που νομίζεις ότι μόλις έφυγαν οι τεχνίτες. Το ταβάνι είναι σκεπασμένο από τεράστιες εικόνες, με χρυσές κορνίζες όλο σκαλισμένο ξύλο το ίδιο κι οι τοίχοι γύρω – γύρω. Πλουσιότερο όμως σε γλυφές είναι το τέμπλο. Ένας Εσταυρωμένος εκεί ψηλά είναι ανεκτίμητος. Το καμάρωμα κάθε πόρτας του Ιερού σχηματίζουν δυο άγγελοι χρυσοί, που βαστούν μαζί ένα στέμμα. Ο άμβωνας στη μέση έχει για στήριγμα του Ευαγγελίου ένα περιστέρι κατάχρυσο μ’ απλωμένα φτερά. Πελώρια είναι τα παράθυρα με τ’ άσπρα γυαλιά και τα κομψά σιδερένια δίχτυα. Εδώ μέσα δε σχηματίζεται η μελαγχολική συννεφιά των βυζαντινών εκκλησιών εξεναντίας το φως μπαί νει ελεύθερο, άφθονο, καθαρό, και παίζει με τα χρυσώματα, με τ’ ασήμια, με τα κρύσταλλα, με τα κεριά, με τις στόφες, με τα βελούδα, με όλη εκείνη την καλλιτεχνική ποικιλία που ευφραίνει το μάτι και την ψυχή. Πηγαίναμε συχνά στη Φανερωμένη κι έχω εδώ πολλές παιδικές αναμνήσεις. Η λειτουργία στις 15 Αυγούστου έξαφνα, με το Δεσπότη που έλεγε στη μεσιανή θύρα το «Κύριε, Κύριε! επίβλεψον εξ ουρανού και ίδε…» ήταν για μένα αληθινό πανηγύρι. Τι ωραίος ο επιτάφιος, που ξαπλώνουν μέσα το εικόνισμα της Θεοτόκου νεκρής! Αληθινό κομψοτέχνημα, ένα κουβούκλιο από βαθύ βυσσινί βελούδο και χρυσωμένο ξύλο, ντυμένο από μέσα με λιλά μεταξωτό ανοιχτό.