Η ανάγκη του να είναι κανείς βάρβαρος

Μυθιστόρημα … Ξαπλωμένα στο γρασίδι και προστατευμένα από τις τέντες, τα παιδιά μάθαιναν τις βασικές αρχές των μαθηματικών ή τον τρόπο ανάγνωσης της γλώσσας. Δεν υπήρχε βέβαια λόγος για να διδαχτούν τη γραφή. Αρκούσε πάντα να γνωρίζει κανείς πώς να μιλάει. Αρκούσε να μπορεί να διαβάζει τις πλάκες όπου χαράζονταν οι αποφάσεις. Ούτε κι εγώ ένιωθα την ανάγκη να καταγράφω τη σκέψη μου. Αντί της γραφής, προτιμούσα πάντα την ανάγνωση. Και κατά βάθος, ούτε την ανάγνωση. Αν αυτό ήταν εφικτό, θα προτιμούσα τη γλώσσα που ακουγόταν τώρα από τις τέντες των παιδιών. Εκτός απ’ τις κανονικές λέξεις, τα παιδιά μαθαίνουν λέξεις χωρίς κανένα νόημα, λέξεις φτιαγμένες από ασυνάρτητες συλλαβές. Οι Γεννήτορες δημιούργησαν αυτές τις λέξεις σαν κάποιο είδος ενήλικου παιχνιδιού, μόνο και μόνο για την ακουστική απόλαυση που τους πρόσφεραν. Κι εμείς, η δεύτερη γενιά μας, αρχίσαμε να μαθαίνουμε τις λέξεις στα παιδιά, ελπίζοντας ότι θα τις χρησιμοποιούν στους δημόσιους χώρους και θα κάνουν έτσι πιο χαρούμενες τις ζωές μας. Δυστυχώς όμως, τα παιδιά έχουν την τάση να τις ξεχνούν. Ο άνθρωπος λησμονεί όσα δεν γίνεται να του φέρνουν τροφή και συντρόφους…