Η μητρόπολη του χάους

Η Έβδομη Μέρα Της Δημιουργίας είχε ήδη υπερβεί την Κοσμική της Διάρκεια κατά μία Στιγμή όταν ο Καθηγητής Μόρος έφτασε στο Βέρτιγκο, έναν παλιότοπο στο Νιοστό Παράλληλο. Ένα τόπο μεταφυσικό, στοιχειωμένο, ένα προσχέδιο Κόλασης. Αιτία της άφιξής του μια παράξενη Αρρώστια που πρόσβαλε ξαφνικά έναν παλιό του γνώριμο. Τον οδηγούσε σταδιακά στην αποξένωση από το ίδιο του το σώμα, τον εαυτό του, τον τρισδιάστατο κόσμο. Στο έσχατο στάδιο αυτής της Αρρώστιας ένας Απόκοσμος Ήχος απλώθηκε πάνω από την πόλη προκαλώντας σκηνές αλλοφροσύνης στους δρόμους. Πήρε ιστούς από το σώμα του, εικόνες απ’ το μυαλό του. Βρήκε την ψυχή του στο βυθό ενός Κυττάρου και τότε κατάλαβε. Αξίωνε μια άλλη μορφή απαλλαγμένη από τα διανοητικά σχήματα και τη λύπη. Κι αξίωνε ακόμα το Τέλος αυτού του αποτρόπαιου κόσμου. Όχι μόνον αυτός αλλά κι ένα σωρό άλλες ακαθόριστες Μορφές που επέπλεαν μέσα στη Νύχτα αξίωναν μαζί του με τον πιο εφιαλτικό τρόπο το Τέλος αυτού του αποτρόπαιου κόσμου.