Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΜΑΡΗ

Την επόμενη Κυριακή τ’ απόγεμα, στα κέντρα της χώρας, από τον Άμμο και τη Στράτα Μαρίνα ως τις δυο μεγάλες Πλατείες, οι περιπατητές έβλεπαν θέαμα αλλόκοτο: στο μπράτσο του Μαρή Νερουλή, του γραμματι-κού της Εισαγγελίας, με το μαύρο του σπένσερ (ζακέ) και το σταχτί ημίψηλο, μια πανέμορφη νεότατη κοπέλα με κομψό ρόδινο φουστάνι και με άσπρο καπελίνο, και πίσω απ’ το ζευγάρι η σόρα-Κωσταντάκαινα, «κυρία» όπως να πεις με τα καλά της, και πλάι της μια γυναίκα του λαού, συγυρισμένη κι αυτή μα, αντίς για καπέλο., με μεταξωτό αχυρόχρωμο μαντίλι. Ήταν η μάνα της Μαριέτας, η κηπουρίνα, που έπρεπε να συνοδεύει την κόρη στην πρώτη της εμφάνιση με τον γαμπρό. Οι Ζακυνθινοί είχαν μάθει τον αρραβώνα του Μαρή. Δεν ήξεραν όμως και πως έπαιρνε μια κοπέλα από τόσο χαμηλή τάξη, όπως έδειχνε το μαντίλι της μάνας της. Και γι αυτό απορούσαν, «Μωρ’ αγάπη που θα της έχει!» έλεγαν. Μα εκείνο που το έβρισκαν ακόμα πιο αταίριαστο.