Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΣΑΝ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Καμιά τοποθεσία της Ζακύνθου δεν ονομαζόταν «Κόκκινος βράχος». Μια ωραία όμως παραλία λίγο έξω από την πόλη δεσπόζεται από ένα μεγάλο πετρώ δη και απότομο βράχο που το χρώμα του είναι κόκκινο. Στο πίσω μέρος αυτού του βράχου όπου δεν είναι πια απότομος αλλά κατηφορίζει ελαφρά απλώνονται ελαιώνες που το χώμα τους είναι επίσης κόκκινο. Όλο αυτό το μέρος του νησιού που σχηματίζει δυο ακρωτήρια, διακρίνεται από μακριά από το χρώμα του. Όταν το πλοίο πλησιάζει στη Ζάκυνθο βλέπει κανείς μια χαμηλή και μακριά στεριά σταχτερή – οι πρασινάδες της δε διακρίνονται ακόμα – που εκεί στη βορινή της άκρη κοκκινίζει σα ματωμένη. Σ΄ ένα σημείο μάλιστα το κόκκινο είναι πολύ βαθύ βυσσινί και καθώς οι κοκκινάδες αυτές διακλαδίζονται και στενεύουν προς τα κάτω, νομίζεις πως ένα γιγάντιο μαχαίρι χώθηκε στο πλευρό της γης και τρέχουν αίματα στη θάλασσα.