Κλειδωμένος στο γραφείο

Η τέταρτη ποιητική συλλογή του Γιάννη Ζέρβα μας μεταφέρει σ’ ένα κόσμο περίκλειστο στο χώρο και στο χρόνο […] όπου […] παρατηρεί, αναπολεί, τέμνει, ανατέμνει και επιθεωρεί τους έγκλειστους κόκκους του καιρού που τον έφεραν ως εδώ, σε ένα σημείο μηδέν (αλλά και άπειρο), σε μια διακοπή της ύπαρξης (ή της ανυπαρξίας). Μια ελάχιστη ρωγμή, ένα γλίστρημα, και το ένστικτο επικρατεί της αυτοσυγκράτησης, το απρόοπτο εισβάλλει και δημιουργεί το δικό του σύμπαν. Χιούμορ, μινιμαλισμός και μια ιδιότυπη σαφήνεια σε μια ποίηση που επιτυγχάνει κάτι διόλου εύκολο: να κατεσκευάσει ένα αμφίσημο περιβάλλον χωρίς να χρησιμοποιεί καμιά αμφισημία.” Αλέξης Σταμάτης, Διαβάζω, Δεκέμβριος 1997, τχ. 380 “Το ιδιάζον της μικρής αυτής συλλογής εδράζεται στην ίδια της τη στεγνή κι ανέλπιδη υπόσταση ενός υποτυπώδους προσώπου. Έχεςι κατορθώσει με την απουσία της τυπικής ρητορικής ή την στο έπακρο απάλειψή της να δημιουργήσει το χώρο της ως αναγκαίο και ικανό διά-κοσμο κι ένα αντίστοιχο αίσθημα παρεμφερούς εργασίας. Κατά μείζονα τρόπο έχει μεταφέρει, δίχως τη συνήθη μεταφορά, την εσωτερικότητα του γράφοντος στην εξωτερικότητα του χώρου, τον οποίο ΄ρεχει καταστήσει κέντρο ποιητικό, ισοδύναμο μ’ ένα βλέμμα στη θάλασσα ή μ’ ένα περίπατο στην πολύβουη πόλη. Τα μέσα του είναι απλούστατα αλλά καλοζυγισμένα, οι λέξεις σαν να περιφέρονται σ’ ένα δωμάτιο, ο απόηχός τους ακόμα κι όταν αναφέρονται σε αγαπημένα βιβλία… δεν ανασαίνουν παρά τη σκόνη του ίδιου αυτού χώρου”. Νίκος Λεβέντης, Πλανόδιον, Ιούνιος 1999, τχ. 29 Απόσπασμα 5. ΤΟ ΜΟΛΥΒΙ Σχολαστικά με το μολύβι Τη θέση της ευθείας εξερευνά Σε σχέση με τον κύκλο Στη μέση κάθετη Φωλιά φανάρι φινιστρίνι Από την άκρη κρεμασμένη Πόπτρο και ράπισμα, ρολόι Λοξή να τον δοασχίζει απ’ άκρη σ’ άκρη Το σήμα του κενού Στην κορυφή οριζόντια λυγισμένη σύστημα σταθερά συντριπτικό Και από κάτω ασύνδετη όταν χάσκει Ωμέγα Ωραία τέλος. Τώρα Στη μέσηκαρφωμένη Φωνήεν του Θανάτου.