Κόκκινες πηχτές σταγόνες

σε θάλασσα ανάμεσα κι ουρανό εκεί στον μακρινό ορίζοντα σε θάλασσα ανάμεσα κι ουρανό είδα αχνά να με καλεί ένα φως κάτι σαν φάρος ή καράβι κάτι ίσως σαν πατρίδα να μού μιλάει βουβά με χίλιες λέξεις με εξαίσια μουσική και χρώματα μ’ ένα άγγιγμα λυτρωτικό μα ξαφνικά κατάλαβα ότι πιο μακρινός κι απρόσιτος πιο φωτεινός ορίζοντας είναι η ψυχή εκεί αστράφτει τ’ όνειρο και αναδύεται δακρυσμένο στο βάθος των ματιών μου