Λαβύρινθοι του πάθους

Το καινούριο μυθιστόρημα του Βάιου Φασούλα, που διακινείται στον υπόκοσμο μιας διεθνικής κοινωνίας, είναι μια κραυγή αγωνίας, ένα SOS, που καυτηριάζει και επισημαίνει, κριτικάρει και φιλοσοφεί, βλασφημεί και λυτρώνει. Οι πλεκτάνες της Λίζας, η ιώβεια υπομονή του Ραμού, η βαθιά αγάπη μεταξύ Ανούσκας και Βασίλη, η φιλοσοφική διάθεση του Ρόμπερτ, για να αναφέρω ένα μόνο μέρος των πρωταγωνιστών του έργου, αποτελούν τη βάση της πλοκής του μυθιστορήματος. Το μίγμα της σκληρής, ρεαλιστικής πραγματικότητας και της λυρικής διάθεσης των ποιημάτων, σχηματίζουν μια αντίθεση και μετριάζουν το βάθος τής ανθρώπινης κακίας. Ο αναγνώστης διαβάζοντας το βιβλίο αυτό διερωτάται, πώς είναι δυνατόν να φθάνει ο άνθρωπος σε μια τέτοια άβυσσο; Σε μια τόσο υψηλή βαθμίδα αμοραλίστικης συμπεριφοράς; Πώς γίνεται ο σύζυγος, ο πατέρας να γίνεται έρμαιο της σάρκας του; Και μετά έρχεται η αγνή αγάπη δυο νέων, η ηθική επέμβαση ενός ώριμου άνδρα, του Ινδού Ραμού, και ο αναγνώστης αναπνέει, νιώθει ξαλαφρωμένος, διαισθάνεται, ότι οι αξίες δεν έχουν ακόμα πεθάνει…. Αυτά είναι τα μηνύματα, που προσπαθεί να περάσει ο συγγραφέας μέσα απ’ το βιβλίο του. Και τελικά, μέσα από τις δολοπλοκίες, τα δεινά των ναρκωτικών, τις ίντριγκες, τις σεξουαλικές εκτροπές και τον βούρκο του υποκόσμου, αναδύεται ένα χαρμόσυνο τέλος και απ’ τα μύχια της ψυχής του αναγνώστη βγαίνει μια ευχή: είθε να ήταν πάντα και στη ζωή έτσι. Να τιμωρούνται οι κακοί και να αμείβονται οι καλοί και οι τίμιοι. Είθε! Αγγελική Βόλλνερ