Μα περικάρδιος ο άνεμος του ποιητή

«Ιστορίες της σταγμοδόχης» Εσύ ησύχασε μητέρα, μας παίζουνε σβηστούς. Όταν ανάβουμε, τα μάτια θέλουμε της Έπαρσης ξεφωνητά στην ξιφολόγχη η αλήθεια μας σερβίρει το νεκρόδειπνο στην ματαιολογία από την κρύπτη ξεπηδούν οι διασκεδαστές κι οι σκιαγράφοι λέμε στη Μοίρα μην κοιτάς ‒αλλάζουμε φοράμε τον χιτώνα των χαμών και των συναισθημάτων πέρα στ’ αόρατο νησί μάς ξενυχτά το όνειρο μονάχο με τ’ οστεοφυλάκιο επάνω στα νερά και πάμε