Μονοπάτια των άστρων

Δεν έχει σημασία πώς θα παίξει το ρόλο του ένα πιόνι. Είναι στη φύση του να κινείται μέσα σε προκαθορισμένα πλαίσια. Αν είχε σημασία η δική του επιλογή, θα ήταν υπεύθυνος παίχτης και όχι πιόνι. Άλλωστε, είναι ασήκωτα βαριά η ευθύνη για όποιον δεν είναι πιόνι της φύσης του. Όποιος θα δεχόταν συνειδητά την ευθύνη της απόλυτης ελευθερίας θα πρέπει να ήταν ουσιαστικά Θεός. Το πιόνι έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη απ’ όλες. Έχει την ευθύνη που είναι πιόνι. Και το πιόνι είναι υπεύθυνο που δέχτηκε να γίνει τέτοιο. Κάτι ανεύθυνο είναι κάτι ανύπαρκτο. Το βλέμμα του Ατρον βυθίστηκε πέρα στις μυριάδες των άστρων που έλαμπαν στη μεγάλη στερεοθόνη. Αφησε τη ψυχή του να περιπλανηθεί για λίγο, χαμένος στ απροσμέτρητα βάθη τους….. Υπήρχαν δυο δρόμοι, είχε πει η γοητευτική φωνή, και τα κριτήρια δεν ήταν ηθικά…. Αναρωτήθηκε ποιος μπορεί να ήταν ο άλλος δρόμος και πού να οδηγούσε! “Το Σύμπαν, ψιθυρίζουν οι θρύλοι που φέρνουν οι άνεμοι του Απείρου, είναι πολύ μεγάλο και ανεκτικό για ν’ αρνηθεί στα οποιαδήποτε παιδιά του την ελπίδα κάποιας καινούριας επιλογής. Και μονάχα ένας ηθικολόγος υποκριτής μπορεί να κρίνει με σιγουριά ποια επιλογή είναι η καλύτερη…” Ένα από τα καλύτερα ελληνικά μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας.