ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ

Ο Κόκκινος Βράχος είναι η πρώτη γνωριμία. Αν βρισκόμουν άξαφνα στη Ζάκυνθο, χωρίς να το ξέρω, από τόσο μακριά, μόνο από το σημάδι εκείνο θα την εγνώριζα. Αλλά να. το νησί ξετυλίγεται μπροστά μου μ’ όλα τα γνώριμα σημάδια του. Το πράσινο άρχισε να θεριεύει και να κυριαρχεί. Οι λόφοι ανοιχτοπράσινοι, τα βουνά βαθυπράσινα. κι η χώρα κιτρινωπή και λευκή. Να ο Σκοπός, το δασωμένο βουνό, με την παράξενη τούρλα του. Να η παραλία με το βενετικό κάστρο από πάνω, με τα σπιτάκια που καθρεφτίζουν στη θάλασσα τις ατελείωτες στοές, με τους γυμνούς λόφους τους σπαρμένους από εκκλησάκια, και με τα ψηλά και γραφικά καμπαναριά της χώρας. Οι βάρκες έρχονται να τριγυρίσουν το πλοίο μας. Είναι όλες φορτωμένες λουλούδια. Και φτάνει τώρα, ναι, φτάνει στο κατάστρωμα η γλυκιά τους μυρωδιά, μαζί με τον γλυκόν ήχο μακρινής καμπάνας. Ζακυθούλα μου, είσαι συ! είσαι συ! Σε βλέπω, σε ακούω, σε αναπνέω!