Ο καημός της προσφυγιάς

ΤΣΑΚΜΑΚΛΙ Περπατώ μόνος μου στο ρωμαίικο Τσακμακλί Κι η καρδιά μου πληγωμένη πονεί Θυμάμαι τότε που ‘σφυζε Απ’ των Ελλήνων τη γλυκιά βοή. Τώρα στους τραυματισμένους δρόμους Έχει απλωθεί μια κατάμαυρη σιωπή Και τα πουλιά λυπημένα δεν κελαηδούν πια Στης ημισελήνου το κλαδί.