Ο Μύθος και ο Ήλιος

Η γοητεία αυτών των μικρών, ιδιόρρυθμων ποιημάτων εστιάζεται στην πυκνότητα του νοήματος και στην εικονοποιητική δύναμη. Μόλις δεκαεπτά συλλαβές επαρκούν στην αναδίφηση ενός άκρατου λυρισμού με προέλευση τη μεσαιωνική ιαπωνική θυμοσοφία και με σταθερό αποδέκτη τον απαιτητικό αναγνώστη, ήδη από τον 16ο αιώνα έως σήμερα. Το είδος του χαϊκού, εντός της σημερινής ποιητικής συνθήκης, στέκεται ανέπαφο, εξακολουθεί να καλλιεργείται, αλλά, το κυριότερο, να προσφέρει την αίσθηση της ασφαλούς γήινης απόλαυσης, της φυσικής νηνεμίας που επιζητάει ο ανθρώπινος ψυχισμός για να ισορροπεί απέναντι στη ροή της πραγματικότητας, στα φαινόμενα και τα νοούμενα της καθημέρας, στα ένδον και τα έξωθεν της αρχετυπικής ύλης. Στα 59 χαϊκού της προκείμενης συλλογής αναδεικνύεται μια «ταυτότητα», όχι μόνον χάρη στη στιχουργική αυτοπειθαρχία τους αλλά, περαιτέρω, στη λιτή στοχαστική διάθεση, στη φυσιολατρική εκζήτηση, στη συγκίνηση που γεννιέται αυτοστιγμεί και διαρκεί.