Ωδες

Ο ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΣ κ΄ Η λαμπάς η αιώνιος σου βρέχει την ημέραν τους καρπούς, και τα δάκρυα γίνονται της νυκτός εις εσέ κρίνοι. κα΄ Δεν έμεινεν έαν έπεσε ποτέ εις το πρόσωπόν σου η χιών· δεν εμάρανε ποτέ ο θερμός Κύων, τα σμάραγδά σου. κβ΄ Είσαι ευτυχής· και πλέον σε λέγω ευτυχεστέραν, ότι συ δεν εγνώρισας ποτέ την σκληράν μάστιγα εχθρών, τυράννων. κγ΄ Ας μη μου δώση η μοίρά μου εις ξένην γην τον τάφον· είναι γλυκύς ο θάνατος μόνον όταν κοιμώμεθα εις την πατρίδα.