Όλα της ζωής… τα κόκκινα

Η ζωή μας όλη είναι πλημμυρισμένη από «κόκκινα στολίδια» που της δίνουν νόημα και μορφή. Ορισμένες φορές παίρνουν τη μορφή από αγκάθια που τρυπάνε αβυσσάλεα τις ψυχές μας, δίχως οίκτο, δίχως έλεος. Άλλες πάλι μεταμορφώνονται σε ηλιαχτίδες που χρωματίζουν τη γκρίζα καθημερινότητά μας, ξυπνώντας πάθη και ορμές. Το κόκκινο δεν περνά ποτέ απαρατήρητο. Έρχεται να χαράξει και να καθορίσει τις στιγμές μας. Αφήνει το αποτύπωμά του στο κορμί μας, θυμίζοντάς μας πως είμαστε ακόμη ζωντανοί. Πόσο κόκκινο, όμως, μπορούμε να αντέξουμε; Κι όμως, η αρχή της ζωής μας σηματοδοτείται με ένα κόκκινο που σταμάτησε. Έπειτα, με ένα κόκκινο που άρχισε όταν γεννηθήκαμε και με ένα κόκκινο που μας έκανε να αισθανθούμε γυναίκες. Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο μας έκανε για πρώτη φορά να σκιρτήσουμε και ένα κόκκινο φόρεμα που μας έκανε ομορφότερες παρά ποτέ. Ένα κόκκινο ηλιοβασίλεμα μας έκανε να χάσουμε κάτι δικό μας, κατάδικό μας. Ένα κατακόκκινο κραγιόν που βάλαμε για να πλανέψουμε τον άντρα της ζωής μας. Όταν, όμως, το κόκκινο φεύγει από αυτά τα ωραία και γίνεται δολοφόνος, γίνεται θάνατος, γίνεται πυρακτωμένα κάρβουνα που καίνε ανθρώπους και χονδροκομμένες αλυσίδες που σκίζουν σάρκες στάζοντας αίμα. Για όλα αυτά τα κόκκινα θα μιλήσουμε, λοιπόν. Όσο για τη σειρά τους, προσπαθήστε να τα ταξινομήσετε εσείς κατά τις εμπειρίες της ζωής σας.