Όψεις ονείρων

ΣΥΓΓΟΝΟΝ ΕΜΟΝ ΚΑΤΑΚΛΑΙΟΜΕΝΑ… Στεκόταν έτοιμος στο κεφαλόσκαλο γερμένος λίγο σαν να ήταν να κατέβει ή από το βάρος αβάσταχτης λύπης της δικής του και της δικής μου σαν να ήταν μία που μας σκέπαζε πλάκα Έβλεπα μόνο το περίγραμμα του σώματός του καθώς στεκόταν μπροστά από τη μεγάλη τζαμόπορτα των παιδικών δωματίων στη σκοτεινή του όψη έμενε μόνο ο πόνος του ανταπόκριση στη δική μου, που σπάραζε, επίκληση…