Όσο το χρώμα είναι νωπό

Μπροστά στην κρυστάλλινη διαφάνεια του άδειου ποτηριού δεν άφηνε τον εαυτό της να σκεφτεί τον ζωγράφο πού τόσο καιρό στέκονταν γυμνή μπροστά του να την χαϊδεύει μονάχα με την σκέψη και την τερπνή ματιά του κάθε πού την αποτύπωνε με τόση μαεστρία πάνω στο μουσαμά. Όχι. Δεν ήθελε να αισθάνεται λύπη. Δεν θα ‘ταν εξάλλου λογικό. Η λύπη είναι το κύημα που σαλεύει στα σπλάγχνα της στερήσεως και της απώλειας ενώ εκείνη βρίσκεται τώρα σ’ ένα μονοπάτι γεμάτο ζωή, όνειρα και φως…