Ποιήματα και πέντε λαϊκές επιθυμίες ζωντανές

Τέσσερα Εσείς που αυτά δεν είδατε κι αυτά που εσάς δεν σας δουν μαζεύεστε δω πάνω μου που γίνομαι δικός σας και δικός τους. Δεκαπέντε Σπασμένη κόψη ξυραφιού με φως γεμάτη από κερί, έτσι είν’ απόψε και η μορφή μου. Τα μάτια μου ανήσυχα το πρόσωπο συσπάσεις το σπαράζουν ενώ κραυγές ολόγυρα θανατηφόρες όλες. Στο μέτωπο αυλάκια ζάρες, σφιχτά τα χείλη, εμπόδιο στη φωνή που ξεπηδάει. Ω, Θεέ μου. Αυτός ο πόνος στο στομάχι γυρεύει να με λυώσει απόψε.