Σκιές του παρελθόντος

Η ιστορία αυτή θα μπορούσε να ήταν αληθινή. Μια ιστορία χαμένη στο χρόνο που αναδύεται από το παρελθόν, με τους ήρωές της να ζητούν εξιλέωση για ανομολόγητες πράξεις τους… – Έπιασες τίποτα παππού; Άκουσε μία αδύνατη φωνούλα δίπλα του, που τον έφερε πίσω στην πραγματικότητα. – Όχι, κοριτσάκι μου, τίποτα ακόμη. Απάντησε εκείνος και δεν μπόρεσε να μην χαμογελάσει, κοιτάζοντας την να παλεύει με τα καβούρια. Ήταν η εγγονούλα, που είχε το ίδιο όνομα με την συχωρεμένη τη γυναίκα του. Της πρώτης και μοναδικής του αγάπης, της Γαρυφαλιώς. Αχ! Γαρυφαλιώ, τι του θύμισε τώρα αυτό το όνομα! Άφησε το μυαλό του πάλι να ταξιδέψει μερικά χρόνια πίσω. Τότε που την είδε για πρώτη φορά, να σεργιανίζει με τις φίλες της μια Κυριακή κάτω στο λιμανάκι, με όλη την ανεμελιά και την χάρη των δεκαέξι της χρόνων. Κι απ’ όλα τα κορίτσια εκείνη ξεχώρισε! Πέρασε από δίπλα του σαν νεράιδα λυγερή, με τα λυτά ξανθά μαλλιά της να χορεύουν αδέξια μπροστά στο πρόσωπο της. Ελευθερώνοντας μία γλυκιά ευωδιά γιασεμιού και πικρολέμονου στο πέρασμα της, που τον μέθυσε…