ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ

Έτρεξε ως το σπίτι του Κέκου, του φίλου του που ήταν δίπλα στο μεγάλο αρχοντικό του Καπνίση κι αντίκρυ στην εκκλησούλα του ίδιου αρχοντικού. Ένα μικρό πλάτωμα στρωμένο με χαλίκια ήταν στη μέση αυτών των κτηρίων μικρών και μεγάλων, που για να φαίνεται ότι ανήκαν στον ίδιο άρχοντα ήταν βαμμένα με το ίδιο χρώμα – σταχτερό σκούρο με κίτρινες ζώνες και στολίδια. Το παλάτι του κόντε, οι στάβλοι, το σπιτάκι του επιστάτη εκκλησούλα, το κελί του παπά και άλλα ακόμα παραρτήματα σχημάτιζαν μια ολάκερη συνοικία, γνωστή στον τόπο με τ’ όνομα «καπνισέικα». Ο Καπνίσης ήταν εκείνη την εποχή ένας από τους πλουσιότερους αφεντάδες. Η οικογένεια του ήταν γραμμένη στο Λίμπρο Ντόρο προ εκατό ετών, αλλά τον τίτλο του κόντε τον έλαβε πρώτος στα 1759 επειδή ανδραγάθησε στους πολέμους της Βενετίας με την Τουρκία για την Κρήτη. Η μεγάλη περιουσία έγινε τότε από χαρίσματα κι από λάφυρα. Ήταν τόσο πλούσιος ώστε μια φορά που πέρασε από τη Ζάκυνθο ο βενετσιάνος αρχιναύαρχος, ο Καπνίσης του έκανε τραπέζι στο παλάτι του με χρυσά πιάτα και χρυσά μαχαιροπήρουνα. Ύστερα αφού τελείωσε το φαγοπότι οι δούλοι σήκωσανε με το τραπεζομάντιλο τα πολύτιμα αυτά σκεύη και μπροστά στον ξένο τα πετάνε στη θάλασσα.